Intense, onvergetelijke dagen in holy city Varanasi - Hello ashram - Burning ghat

15/03/2013

12pm
Daar sta ik, puffend en zwetend na een ontzettend lange treinreis van 14,5 uur, rond te turen tot ik een baba zie in een oranje gewaad om me te komen oppikken. Mijn blik valt stil op een ietwat schriele, verwilderde man met grijsbruine haren en een weelderige, grijze baard, intense blik en een rode markering op zijn voorhoofd. En uiteraard, een oranje gewaad. We bekijken elkaar even, en dan volgt de herkenning en maken we kennis. Baba Raju is gelukkig ontzettend vriendelijk en spreekt redelijk goed Engels. Hij gebaart me om hem te volgen en ik sleep mijn grote en dagrugzak met me mee tot we net buiten het treinstation een motorriksja nemen richting het grote 'markt'plein. Daar stappen we af en wandelen we een kwartiertje verder tot aan de ashram, verborgen achterin te midden van de kronkelende straatjes.

HELLO ASHRAM
In de ashram maak ik kennis met Raju's echtgenote, de Duitse Brigitte, en met twee Nederlandse meisjes, Catoo en Olja, die toevallig ook net nu in de ashram verblijven via CouchSurfing. Olja is net ontzettend ziek, ze heeft iets op straat gegeten en heeft blijkbaar de ganse nacht moeten overgeven. Ze ligt lusteloos op een Indisch bed wat te bekomen van de vermoeiende nacht, en probeert haar water met ORL beetje bij beetje binnen te krijgen. Catoo wrijft lief over haar rug en probeert haar wat te troosten. Blijkbaar hebben ze net de middenschool afgemaakt in Nederland, daarna een half jaar gewerkt en nu reizen ze rond in Azie. Na hun verblijf hier in Varanasi trekken ze verder naar Nepal. Brigitte biedt vers gekookt rijstwater aan, 'it cools down the stomach', maar Olja krijgt op dit moment niets binnen dat ze niet kent, het is haar gewoon allemaal te veel.
Brigitte serveert donkere, bijna zwarte muntthee en een ontzettend lekkere, lichte lunch die bestaat uit rijst met papaya, banaan, ananas en druiven. We eten op de grond, op een wit plastic tafellaken versierd met appels en appelsienen. Wanneer ik Brigitte vraag vanwaar ze precies is in Duitsland, wuift ze dit weg en zegt ze 'That is not important'. Later verneem ik van baba Raju dat ze elkaar vier jaar geleden hebben leren kennen in een klein tempeltje hier iets verder, toen Brigitte op reis was. Ze werden verliefd, maar omdat Raju een Sadhu is konden ze niet zomaar trouwen. Er volgt een vaag verhaal over zes maanden wachten, waarop Raju dan toch toestemming kreeg van zijn god om met Brigitte te mogen huwen. Hij voegt eraan toe dat hij nooit verwacht had dat ze hier zou willen blijven, maar zie, we zijn vier jaar later en ze zijn nog steeds erg gelukkig samen. Raju vertelt verder over zijn missie om de liefde te verspreiden, ieders wens in vervulling te doen gaan en voor iedereen goed te doen. Het huwen met Brigitte was haar wens waarbij hij probeert om haar gelukkig te maken. Op een gegeven moment maakt hij dan toch onderscheid tussen 'wife love' en 'friend love'.

BURNING GHAT
Na het eten loodst Raju me dus probleemloos door de straten van Varanasi. We bezoeken de Nepali tempel, waar net vlakbij dat tempeltje is waar hij en Brigitte elkaar indertijd ontmoet hebben. Op een gegeven moment gaan we naar een van de drie burning ghats hier in Varanasi en dat is enorm indrukwekkend. Het vuur blijft hier altijd branden, dit is een begraafplaats waar overledenen op een houten, zelf gefabriceerde brancard naartoe gebracht worden, gewikkeld in een aantal kleurrijke doeken, voor een zegening aan de Ganges en vervolgens het verbranden van het lijk op een stapel houtblokken (dat de familie ter plaatste dient aan te kopen). Alleen mensen die een natuurlijke dood gestorven zijn, mogen hier verbrand worden. Baby's en kinderen tot tien jaar, zwangere vrouwen, mensen die overleden zijn ten gevolge van een beet van een cobra, door lepra, ... en de sadhu mogen niet verbrand worden na hun dood. Bij baby's is het zo dat ze tot in het midden van de Ganges gebracht worden in een soort kom en daar in het water gelaten worden. Omdat ik daar ben met baba Raju, word ik niet lastig gevallen en kunnen we echt tot vlak naast het vuur gaan staan (ik voel de schroeiende hitte die nu echt wel soms wat te dichtbij komt). Vreemd genoeg ruikt het niet opvallend hier, ... tot iemand naast me doorwandelt met de overblijfselen van een verbrande ruggegraat op een houten stok. Raju legt me uit dat de ruggegraat te 'sterk' is om helemaal op te branden. De overblijfselen worden achteraf in de Ganges geworpen, zodat alle resten van de overledene gezegend zijn.
Op de trappen vallen mensen elkaar wenend in de armen. Dat pakt me toch wel. Hier en daar zie je een man rondlopen met volledig kaalgeschoren hoofd en alleen een stukje haar dat overblijft op het achterhoofd. Blijkbaar is er in elk gezin, na een overlijden, iemand die de 'verantwoordelijkheid' op zich neemt en zich laat kaalscheren. Na 13 dagen zie je dat al niet meer, maar het is een soort eerbetoon aan bv. de overleden vader of moeder.
Een paar mannen naast ons zijn geinteresseerd in de afscheidsrituelen na een overlijden in Belgie. Ik vertel (en Raju vertaalt) dat we mensen begraven in een kist, of verbranden (cremeren) waarna de as wordt uitgestrooid of in een urne bewaard thuis of op het kerkhof. Ze zijn enorm onder de indruk van deze informatie en hebben even tijd nodig om dit te kunnen plaatsen.

Avontuurlijke rit op de nachttrein

 14/03/2013, 's avonds

9.20pm

Wagon S7 en sleeper seat number 7 van de Marudhar Express...Ik sta te wachten op de trein op het perron, expres in de buurt van een groepje andere toeristen, en dan komt een gammele trein aangereden. Oh boy, dat belooft :-). Wanneer ik wagon S7 zie naderen weet ik even niet wat ik moet denken... En als ik opstap al helemaal niet... Voel ik me hier wel veilig? De Indiers die al een plaatsje hadden in de trein, staren me onbevangen aan als ik mijn spullen op de slaapbank neergooi en ik staar even verrast terug. Ik ben dolblij dat mijn rugzal overal goed afgesloten is met slotjes want slapen zal ik hier sowieso... En ik wil natuurlijk graag morgenvroeg uit de trein stappen met al mijn spullen! Mijn slaapplaats is een gammele, met blauw reeds afgegaan leder beklede bank. Ik volg het voorbeeld van de Indiers in mijn buurt en doe mijn schoenen uit, zodat ik languit kan liggen op de bank, met mijn grote rugzak onder me als hoofdkussen en mijn kleinere rugzak bovenop mijn buik. Verschillende Indische mannen proberen mijn blik te vangen maar ik negeer hen en besluit om maar wat in mijn reisdagboek te schrijven. Mijn slaapbank is echt vlak naast de gang met de toiletten en de penetrante geur hiervan is met momenten niet te harden. Ook valt de toiletdeur, door het schokken van de trein, met momenten open en heb ik eersteklas uitzicht op een ronduit smerig, weliswaar Westers toilet met een ondefinieerbare plas op de grond die zich steeds meer verspreidt door het heen en weer gaan van de wagon.
Uiteindelijk probeer ik toch wat t3e slapen en dat lukt wonderwel. Ik val zelfs in een diepe slaap, weliswaar met mijn bagage stevig vastgeklemd, en slaap verschillende uren aan een stuk ongestoord door. Dat ze mijn schoenen gaan meenemen, daar ben ik niet bang voor want de zolen hangen op half zeven. Ben al op zoek gegaan naar brede plakband :-) maar ze binden hier alles samen met koorden, dus ben dat nog niet echt tegengekomen. Komt wel goed!
Adil komt waarschijnlijk volgend jaar in Europa wat rondreizen want hij moet voor zijn werk in Zweden zijn, en wil er een bezoek aan zijn Europese vrienden aan vastplakken. Ik heb hem al gezegd dat hij erg welkom is in Belgie, hij wil graag oude kerken bezoeken en plaatsen waar je andere mensen kan ontmoeten die met meditatie bezig zijn. Tijd genoeg nog om leuke plekjes uit te zoeken dus.
Er komt net een soort priester voorbij in een felgroen gewaad en ik denk dat hij geld vraagt voor zegeningen. En inderdaad, lap ik heb het zitten, *pok* zijn hand valt op mijn hoofd, hij begint een aantal woorden te prevelen en blijft bij mij stilstaan. Ik zeg 'no, thank you' en schrijf verder. Hij blijft stilstaan, ik blijf verder schrijven, vervolgens mompelt hij iets in het Hindi en wandelt door. No way dat ik hier, net voor de nacht valt, mijn geld zomaar ga bovenhalen. Daar voel ik me toch net niet veilig genoeg voor!
In de gang, aan de toiletten, zit een Indische vrouw op de grond samen met haar dochtertjes. Ze is geagiteerd en doet alsof ze een van de dochtertjes wil slaan wanneer deze van haar oren maakt. Later op de avond is ze ineens verdwenen. De vrouwen die naast me op slaapbanken liggen, liggen uitgestrekt al te soezen, dragen meerdere teenringen en hebben smoezelige nagellak op hun tenen. Sommige van hen hebben een deken over zich heen liggen, andere niet. Ik denk dat het een gezin is dat samen reist, er liggen nog een oudere man en jonge kerel bij, want in het midden hebben ze al hun bagage verzameld.
Boven mij zou nog iemand kunnen liggen, het zijn hier allemaal stapelbanken, naast mij drie boven elkaar, en in ons compartimentje is in totaal plaats voor acht mensen. Alles staat hier wel heel dicht op elkaar, euhh gezellig? Ik weet het niet, moet ik nog effe over nadenken ;-).

00.45am
Heb in feite nog OK geslapen tot nu toe. Plots werd ik wakker van een harde knal. Ik keek verdwaasd op en het was de treinconducteur die hard tegen de bovenste slaapbank gemept had om me wakker te maken. Ik liet mijn ticket zien en hij keek me echt zo aan van 'wat doe jij hier?'. Ik keek terug in de trant van'ja kerel, ik weet het, maar whatcha gonna do about it?'. ;-)
Er is geen airco in de wagon (is ook niet nodig 's nachts), er hangen wel ventilatoren maar die staan niet aan. Er is al genoeg tocht vanuit de gang, het is zelfs koud te noemen! Ik ga op zoek naar mijn bloes en jas in mijn grote rugzak en voel meteen, ahhh zoveel beter, een beetje warmte, als ik deze aangetrokken heb. Onderweg kom ik nog mijn twee bollen knalgroene wol tegen en haalnaald nummer 4 en hihi, ik kan het niet laten maar begin te haken op de trein :-). Het ritueel hoog houden, net als in Belgie!! Zo gaat de tijd natuurlijk ongelofelijk snel voorbij. Een andere vaste gewoonte van mij in de Belgische trein is om de Blik te lezen en die achteraf te laten liggen voor een volgende sensatiewellusteling.
Ik ben ondertussen zooo hard aan het hopen dat ik niet naar toilet moet vannacht. Maar ik probeer er niet te veel aan te denken, want dan wordt het alleen maar erger... Dan krijg je net de drang om te gaan, van de stress :-). Maar al bij al, ondanks alle ongemakken, voel ik me ontzettend vrij hier in India, vrij zoals ik me in jaren niet gevoeld heb. Dit is een van de mooiste en fijnste vakanties die ik ooit gehad heb.

7.15am
Wow, heb vrij goed aan een stuk doorgeslapen. Het is ondertussen echt koud op de trein. Net kwam een klein, in lompen gehuld jongetje naast me zitten en wilde het raam opendoen, maar ik heb meteen duidelijk gemaakt dat ik dat niet wilde. Het is serieus bedrijviger geworden op de trein, daarom heb ik mijn schoenen maar terug aan gedaan. Ik voel dat ik een mega-ochtendhumeur heb (heb ik normaal gezien geen last van nochtans, ben geen ochtendmens maar slechtgezind dat valt in de ochtend best mee), time for some breakfast :-).
Grappig nog: Adil vroeg me gisteren: 'What's with the green?'. Lol! Ja wat moet ik daarop zeggen? Mijn all time favourite colour?
Op een gegeven moment komt een man langs met een emmer vol groenten en een soort gekruide oranjebruine korrles, het ruikt eerder Marokkaans.Vervolgens volgen krantenman en chai-man.

9.30am
Heb nog wat kunnen slapen. Merk soms, als ik tussendoor wakker word, dat mensen me zaten aan te staren terwijl ik sliep. Tsss!!
Gisterenavond liep er iemand door de wagen met een geweer over zijn schouder, zo eentje wat je ook ziet bij die oorlogen op tv. Toen we vertrokken, hingen een aantal opgeschoten Indische schooljongen uit de ramen te kijken en ze probeerden de Taj Mahal te zien.
Een man, al iets westerser gekleerd voor een Indier met een grijs stoffen pak, zwart hemd, bruine wollen sokken en... I kid you not, roze sandalen, staat in de gang zijn gsm op te laden. Zijn superschattig zoontje met warrige gitzwarte haren komt rond zijn benen hangen. Hij zegt tegen zijn zoontje dat hij iets tegen mij moet komen zeggen of iets moet komen doen, vermoed ik vanuit mijn ooghoeken en inderdaad, daar komt het zoontje af en zegt schuw: 'Good morning!'. Ik lach vriendelijk terug en zeg 'Good morning!' terug waarop hij verlegen terugrent naar de papa. Zijn vader zegt opnieuw iets tegen hem, hij durft dan toch terug te komen naar mij en steekt dapper zijn linkerhand uit. Ik kijk even vreemd op, dan corrigeert de papa hem. Hij laat zijn linekrhand meteen zakken en steekt de rechter uit. Ik schud zijn handje en zeg 'Hello' en iieeee... verlegen qls ie is, rent hij terug naar zijn papa. Genoeg sociaal zijn met vreemde mensen voor vandaag!!
Daar is de chai-man weer, hij doet me aan een marktkramer denken omdat hij telkens zegt 'chai! chai!' in het voorbijgaan, terwijl hij een grote kan met chai en een resem kartonnen bekertjes met zich meezeult. Een vrouw komt voorbij, legt overal een briefje met tekst over een project voor arme kinderen, om geld/een donatie te krijgen.
Adil waarschuwde me om niets van Indische families aan te nemen in de trein. Een paar jaar geleden werden toeristen op deze manier soms gedrogeerd en waren ze achteraf hun bagage kwijt. In de Trotter stond nochtans dat het wel OK was om eten van hen aan te nemen, maar een gewaarschuwd vrouw is er twee waard! Blijkbaar doen 'roofbendes' zich voor als gezin en zo proberen ze je vanalles te ontfutselen.

10.50am
De trein zou normaal gezien om 10.30am aankomen in Varansi. We staan stil ergens en zijn er nog steeds niet. Heb Brigitte van de ashram al een paar keer proberen te verwittigen, maar heb netwerkproblemen en kan niet bellen of smsen. Twee Indische mannen geven me regelmatig een update over wanneer we gaan arriveren. Een buitenlandse toerist komt voorbij en vraagt 'Are you travelling alone', ik antwoord beamend en hij kijkt zo van 'amai, chapeau.' Ik dacht trouwens dat er zoveel vrouwen in hun eentje hier rondreisden, maar ben alleen nog maar de Luikse Paulette en de Oosternijkse Viola tegengekomen tot nu toe. Ze zitten misschien allemaal in een yoga ashram of zo :-).

11.15am
We zijn nog steeds niet aangekomen. De trein is hier al net zo onvoorspelbaar als thuis (maar ok, misschien is het hier wel nog net iets erger dan bij de NMBS, of zal ik zeggen B-rails?). Er komt een jongen voorbij met een levensgrote juten zak over zijn schouder, die vol steekt met plastic flessen en ander afval. Overl waar vuil ligt, raapt hij dat op en steekt hij dat in de zak. Hij sjokt verder en ziet er moe, maar gefocust uit.Onder de slaapbank nast me zie ik een piepklein grijsbruin meisje rondroetsjen met ongelofelijk grote oren.

12.00am
Aankomst in Varanasi, anderhalf uur te laat maar later hoor ik dat dat normaal is bij deze trein. Normaliter heeft hij standaard twee uur vertraging dus ik ben zelfs vroeg :-). Baba Raju wacht me op aan het Tourist Information Center buiten en dan kunnen we vertrekken naar de ashram.

Laat het me je vertellen, het avontuur is nu echt wel begonnen!!

Hot, hot, hot @Agra Fort and off to the holy city... Varanasi!!!

Pfoehh het was echt heet vandaag. Namiddag was ik vanuit het hotel naar Agra Fort gewandeld, dat is thans maar 2,5 km of zo, had een pet op om me te beschermen tegen de brandende zon en zelfs dan nog zag ik zo rood als een tomaat! Op een gegeven moment trok ik een foto van mezelf omdat de barak-modus serieus aan het inzetten was en ik was best nieuwsgierig hoe 'erg' ik eruit zag :-). En yep, knalrood, zwetend, een blik op half zeven... Time for a break in the shadows!! Heb daar zeker een half uur gezeten om even te bekomen. Ik werd er niet minder rood op, maar voelde wel na een tijdje dat ik weer verder kon.
Op een gegeven moment vond ik dat ik wel heel rare blikken toegeworpen kreeg en ik checkte of ik iemands kleren droeg of zo... (voor wie niet mee is, ik kreeg spontaan de gedachte: 'heb ik iets van u aan??')
 En toen zag ik dat heel mijn rechterarm besmeurd was met grote blauwrode vlekken. Ik wist helemaal niet waar dat vandaan kwam... tot ik keek naar de waterfles die ik al die tijd vastgehad had en yep, dat was de schuldige! Een heel stuk verf van het etiket had besloten even op mijn arm te komen logeren. Iets verder heb ik het er grotendeels kunnen afwassen met het resterende water uit de fles.
Na het bezoek aan Agra Fort liet ik me dan toch maar terugbrengen naar het hotel met een tuktuk. Daar nog even mijn blog en Facebookaccount geupdated met nieuwe foto's, en nu zit ik op de grond, op een handgeknoopt tapijt, in de winkel van Adil met een vers kopje chai. Relaxen na een bijzonder warme dag :-).
Seffens ga ik nog iets eten samen met Adil, voor ik vertrek. Gisteren heeft de man van een lokale travel agency nog op het nippertje een ticket voor de nachttrein (en dus niet de nachtbus) kunnen regelen. Ben heel benieuwd om hier met de trein te reizen. Heb nog contact gehad met Brigitte Kroell van de ashram in Varanasi waar ik twee nachten mag verblijven (weer dankzij CouchSurfing :-)) en heel tof, haar man komt mij oppikken aan het station. Hij is een soort guru blijkbaar, 'remember that he is Baba and wears orange dress'. OK, die ga ik makkelijk herkennen dan! Adil zei me dat de ashrams heel sober zijn (geen probleem) en dat er meestal heel veel muggen zijn (heb een muskietennet en Deet :-)).
Ga seffens ook nog iets van ontbijt en een fles water uithalen om mee te pakken op de trein, want we vertrekken vanavond hier in Agra om 9.20pm en komen pas morgenvroeg in Varanasi aan om 10.30am.

LATER OP DE AVOND
Adil nam me mee naar een superlekker, eenvoudig Indisch eettentje. Hij heeft weer getrakteerd, want ik wilde betalen deze keer maar dat aanbod sloeg hij al lachend af. Zo tof! We hebben nog een leuke babbel gehad, ik heb nog een soort ontbijtkoekjes en een fles water gekocht om mee te nemen als ontbijt voor op de trein en dan zette hij me met de auto af aan Agra Fort Railway Station.

TROUWENS
** Gisteren heb ik wat kleren gewassen met speciale zeep die ik daarvoor bij heb. Ik kon nergens mijn kleren buiten ophangen, dus heb ik ze maar goed uitgewrongen, strategisch over het bed en een zeteltje in de kamer gelegd en de ventilator al het droogwerk laten doen en effectief... 's Ochtends was alles droog en terug 'proper' ;-).
** De laatste dagen had ik geen zin in al dat alcogel gedoe en heb ik wat getemperd op dat vlak. Ik blijf natuurlijk wel waakzaam voor de gevreesde turista. Maar soms heb je gewoon even zin om te chillen en niet te veel aan je hoofd te hebben..

** Heb nog contact gehad met Brigitte Kroell van de ashram in Varanasi, waar ik via CouchSurfing ga verblijven. Haar man, Raju, komt me oppikken aan het treinstation. HIj is een saduh of Baba, kleedt zich typisch in oranje gewaden en dat zijn eigenlijk mensen die op een gegeven moment alle materiele bezit van zich afwerpen, ook niet voor een gezin kiezen maar in heel India gaan rondreizen en leven van het voedsel dat ze aangeboden krijgen door de plaatselijke bevolking. Indertijd met de moesson was het soms moeilijk om te reizen, omwille van de vele regen, waardoor op bepaalde plaatsen kloosters (monasteries) gesticht werden. Meer over Raju en Brigitte in de volgende post...

Agra pics: Taj Mahal en het Agra Fort!!

TAJ MAHAL

ADIL VAN COUCH SURFING...

...EN DE KITTY CATS :-)

AGRA FORT (ZEEEER warm :-))

PFFFF.... effe drinken :-)

Bye bye Raj - Intimiderend en overtoeristisch Agra - Thank God for CouchSurfing and Adil - Paper planes at the Taj Mahal

Op naar Agra! Een rit van vijf uur, vanuit Jaipur, dus vandaag rest er nog tijd om, onderweg naar Agra, Fatehpur Sikri te bezoeken, in Agra zelf een ticket te kopen voor de night bus morgen van Agra naar Varanasi en af te spreken met meditatieman Adil van CouchSurfing. En dan morgenvroeg, bij het ochtendgloren, is het tijd om eindelijk de Taj Mahal, hier uitgesproken als 'tazj mahel' met de 'e' van het Franse 'elle', te bezoeken samen met het Rode Fort!

Gisterenavond nog een lang gesprek gehad met Jagdish Singh, hoteleigenaar van Mahar Haveli. Hij verdient 15,000 rupees per maand (is ongeveer 250 euro) wat echt wel weinig is als je ziet hoe duur het leven hier is. Daarom verdient hij daarnaast bij als driver en hij toont heel fier zijn auto waarmee hij regelmatig toeristen rondrijdt.
Op Shiva Day werd blijkbaar een speciale soort lassi geserveerd, van melk, room, cashew noten en een langzaam werkende soort alcohol. Ik heb het eens mogen proeven (Shiva Day was ondertussen alweer gepasseerd) maar vond het niet echt uitgesproken van smaak. Zelfs de cashew nuts proefde je er niet in.

LEGENDE VAN DE TAJ MAHAL
De Taj Mahal werd gebouwd van 1631 tot 1653 door keizer Shah Jahan ter ere van zijn geliefde, overleden vrouw Mumtaz Mahal. Toen zijn beeldschone levensgezellin kwam te overlijden, was Shah Jahan ontroostbaar. Hij wou een monument laten bouwen dat zo speciaal en uitzonderlijk was dat je bijna kon voelen welk intens verdriet en diepgaande liefde hierachter zat. Verschillende Indische architecten passeerden de revue met ideeen, maar geen enkele voldeed aan de verwachtingen van de keizer. Uiteindelijk ontbood hij de op dat moment allerberoemdste Perzische architect... en liet diens verloofde ombrengen zodat deze het verdriet van de keizer begreep en van daaruit de Taj Mahal kon ontwerpen. Duizenden ambachtslui werkten tweeentwintig jaar lang aan het gebouw dat nog steeds een van de meest bekende monumenten is ter wereld.

Volgens Adil is de Taj Mahal niet gebouwd ter ere van Mumtaz, maar uit liefde voor alle mensen in het universum. Versie drie, in de Trotter, is dat het gewoon gebouwd is om te laten zien hoeveel geld en macht de toenmalige heerser had. Tja, ik vind dat eerste verhaal toch het leukste eigenlijk ;-).

WIST JE DAT:
- de vier minaretten rond de centrale koepel van de Taj Mahal lichtjes naar buiten neigen, zodat ze bij een aardbeving naar buiten zouden vallen en niet in de richting van het graf?
- de Taj Mahal opgebouwd is vanuit symmetrie, behalve de laatste verbouwingen omdat de zoon van Shah Jahan (Aurangzeb) geen zin had om zijn geld te steken in het verder zetten van dit project van zijn vader?
- hierdoor keizer Shah Jahan naast zijn geliefde Mumtaz begraven werd in plaats van in een tweede mausoleum recht tegenover de Taj Mahal, dat nog gebouwd moest worden?
- zoon Aurangzeb zijn vader Shah Jahan gevangen liet zetten in het Rode Fort om zelf het keizerrijk te kunnen overnemen? Acht jaar lang, tot aan zijn dood, kon Shah Jahan het betoverende Taj Mahal, gewijd aan zijn geliefde echtgenote, bekijken vanuit een raam van het Rode Fort, tijdens zijn gevangenschap.

- de Taj Mahal de duurste bezienswaardigheid van heel India is met een inkom van 750 rupees (200 voor Indiers)?

BYE BYE RAJ
Raj wil zich duidelijk al een dag eerder dan gepland en afgesproken ontdoen van zijn verantwoordelijkheid als chauffeur. Op een gegeven moment vraagt hij of hij vandaag al naar Delhi kan vertrekken, dan is hij een dag extra thuis voor zijn volgende tour begint. De bezienswaardigheden hier in Agra zijn toch allemaal op wandelafstand dus ik heb hem in feite niet meer nodig, behalve dan om me morgenavond aan het treinstation af te zetten. Ik heb er een dubbel gevoel bij, ergens gun ik hem natuurlijk de extra dag bij zijn gezin maar anderzijds was ik er mentaal nog niet op voorbereid om nu al helemaal in mijn eentje deze reis verder te zetten. Ik besluit hem te laten gaan, maar voel me behoorlijk achtergelaten en heb even een serieus dipmoment in mijn hotelkamer. Je moet weten, Agra komt erg intimiderend over omdat het hier ont-zet-tend toeristisch is. Op straat zijn mensen nog veel opdringeriger dan elders, en 'no' betekent hier blijkbaar 'ja misschien wel, als je maar voldoende aandringt' :-). De neiging is dan ook groot om me hier op te sluiten in mijn hotelkamer tot morgenvroeg! Ik sms met Adil Khan, die ik heb leren kennen via Couch Surfing, en we spreken toch af voor vanavond om samen ergens te gaan eten. We hebben afgesproken om 7pm en jawel, om 7.01pm krijg ik een smsje dat hij buiten staat te wachten (met andere woorden 'waar blijf je?'). Oh jee, die stipte Indiers in combinatie met Nathalie 'academisch kwartiertje is my middle name' Cardinaels, ik merkte ook al bij Raj dat dat soms voor enige wrevel zorgde. 

Toen ik beneden bij de receptie arriveerde (heb deze keer een hotelkamer op het dakterras, nice) zag ik dat Adil met de auto, met een chauffeur hier was. Toen ik instapte dacht ik wel even van 'kan ik zomaar iemand vertrouwen hier en ergens mee naartoe rijden?' maar ik besloot het even aan te zien. De chauffeur, blijkbaar een van de drivers van het travel agency dat Adil runt, naast zijn tapijtenwinkel, zette ons af aan het restaurant Dasaprakesh, blijkbaar een populair restaurant hier dat al sinds 2009 jaarlijks in de prijzen valt omwille van de uitmuntende Zuid-Indiase keuken. Ik bestel een fresh lemon soda en mmhh... vers granaatappelsap, en op aanraden van Adil neem ik de Masala Dosai, een soort knapperige rijst/linzenpannekoek met een vulling van groenten en aardappelen. Je krijgt er een viertsl sausjes bij, waarvan drie pikante (en verder vrij ondefinieerbare) en een kokossausje. Het is wel lekker, ook erg zwaar dus heb de helft laten liggen, maar compleet verschillend van smaak vergeleken met de (Noord-)Indische keuken die ik hier tot nu toe gegeten heb. 

Wanneer de rekening eraan komt staat Adil erop deze te betalen en daarna wandelen we naar zijn tapijtenwinkel iets verderop. Hij is een wandelend meditatieboek en praat onafgebroken over spiritualiteit, religie (hij is bewust moslim geworden terwijl zijn familie en 8 broers en zussen Hindu's zijn) en 'de liefde van het universum'. Ik voel me fysiek niet zo geweldig, heb ontzettend last van maagpijn en ben doodmoe dus ik laat de woordenstroom wat over me heen komen en probeer hier en daar te reageren op wat hij allemaal vertelt. De tapijtenwinkel van Adil scoort hier in Agra blijkbaar als nummer 1 op TripAdvisor en dat staat dan ook groots uitgestald boven de etalage. 

Binnen laat Adil me de kattin zien die niet echt zijn huiskat is zeg naar, maar die gewoon steeds vaker is blijven komen en nu toch wel haar thuis gemaakt heeft van de winkel. Ze heeft 2-3 weken geleden drie kittens gebaard, die tegen haar aan liggen te soezen. Het is echt een plaatje om te zien. Voorzichtig probeer ik mama kat te aaien, kwestie van haar niet te affronteren door meteen de kittens aandacht te geven en haar als moeder zijnde te passeren (psychologie van de kat :-)), en ze springt opeens op. Ik deins onbewust lichtjes achteruit want denk dat ze me gaat aanvallen, maar ze wandelt vrolijk naar me toe en komt tegen mijn been strijken. Na wat aaitjes verdwijnt ze naar buiten voor een avondwandeling. Van de drie (vrouwelijke) kittens is de rosse het meest ondernemende. Ze kijkt heel verwonderd en met grote ogen naar mij, maar laat zich wel aaien en geeft afwisselend kopjes, likjes en bijt dan in mijn groene ring. Wanneer ze merkt dat die toch niet zo eetbaar is als ze had gehoopt, verdwijnt ze de winkel in. Number two ligt languit te luieren op het vloertapijt alsof ze net te veel brokjes heeft gegeten en even moet uitbuiken (Nederlandse uitdrukking; klinkt zo goor maar vertaalt wel perfect het gevoel dat de Maalox kikker ook altijd sprekend uitbeeldt :-)). De derde kitten speelt verstoppertje achter de rechtopstaande opgerolde tapijten en heeft even geen zin om sociaal te zijn, het is te warm. 

Na wat speel- en fototijd met de kittens brengt Adil me terug naar het M House hotel. We spreken af dat ik morgennamiddag naar de winkel kom om de tijd te doden tot mijn treinrit 's avonds om half tien. Adil stelt voor om me 's avonds naar het treinstation te brengen. Om 6u de Taj Mahal gaan bezichtigen, dan naar Agra Fort, veel meer is hier niet te zien dus ik ben ontzettend blij en dankbaar met dit aanbod. Anders zou het morgen een heel lange dag worden want om 10am moet je al uitgecheckt zijn in het (overigens niet zo geweldige) hotel. Eerst was ik automatisch op mijn hoede voor de open en uitnodigende vriendelijkheid van Adil, maar hij lijkt me niet op iets uit te zijn (begint niet over het verkopen van zijn tapijten, probeert geen move te maken, oef) dus ik besluit op mijn intuitie te vertrouwen. En daarbij ben ik ontzettend dankbaar omdat hij mijn dag echt wel helemaal goedgemaakt heeft met zijn gastvrijheid, ik zie het terug zitten hier! ;-)

PAPER PLANES AT THE TAJ MAHAL
Het is ondertussen donderdag 14 maart, 10am, en vanmorgen om 6am ben ik de Taj Mahal gaan bewonderen. Je kon er vanaf het hotel gewoon naartoe wandelen. Na de aankoop van je ticket passeren mannen en vrouwen apart door een security check en ook je rugzak of handtas wordt door een x-ray scan gehaald en onderzocht. Alles van eten en drinken dien je af te geven. Vervolgens wandel je onder een poort door en links zie je, boven de muur van een volgende poort, de Taj Mahal al opdoemen. Ik merk dat ik automatisch mijn pas versnel, mijn fototoestel in aanslag hou, het nummer 'Paper planes' van M.I.A. begeleid mijn eerste indruk van dit wereldbekende monument en oohhh... Als ik door de tweede poort wandel treft het me om de sprookjesachtige Taj Mahal in het echt te zien... Het is echt ontzettend mooi, kleiner wel dan ik dacht, maar enorm verfijnd afgewerkt en met een uitgesproken vrouwelijke touch. 

Ik vraag hier en daar een van de toeristen om een foto van mij te maken. Het is hiet echt wel de jacht op de mooiste foto, er wordt druk gediscussieerd, gevraagd of mensen aan de kant kunnen gaan of niet op de marmeren bank willen zitten want FOTOOO... Pfoeh, dat is me te stresserend dus ik zoek een plekje aan de zijkant waar ik in alle rust het uitzicht kan bewonderen. De zon begint er al goed door te komen en stukken van de Taj Mahal lichten gelig op door de eerste Indische zonnestralen.
Als je de Taj Mahal vanbinnen wilt bezoeken, dien je of je schoenen uit te doen of een soort stoffen zakje rond je schoenen te binden. Ik opteer voor het tweede en ben erg benieuwd wat de binnenkant va het 'main mausoleum' te bieden heeft. 'No photography inside!' Binnen is het vooral... donker. Twee graven, waar de keizer en zijn echtgenote dus niet onder liggen (liggen ergens in de kelder begraven meende ik), staan verscholen achter een soort marmeren scherm dat uitgewerkt is in allerlei motiefjes en beschilderd met zwartbruine bloemen.
Na het bezoek aan de Taj Mahal keer ik terug naar het hotel om nog een uurtje te kunnen slapen vooraleer ik moet uitchecken om 10am. En nu zit ik in het restaurant beneden op mijn gemakje te ontbijten... Seffens naar het Agra Fort, dan nog wat internetten en dan de rest van de dag, tot mijn trein vertrekt, wat chillen bij Adil en de katjes!

Het Indische nieuws voor u gelezen, inclusief een Indische meditatietip!

Yep, ben vlijtig aan het bloggen geslagen de afgelopen dagen maar je komt hier ook zoveel interessante dingen tegen! En daarnaast beschik ik al een paar dagen over een veel betere internetverbinding... ;-)

Ondertussen verblijf ik opnieuw in het Mahar Haveli hotel in Jaipur waar ze de Hindustan Times (krant) hebben... Bij dezen dus, het Indische nieuws voor u gelezen!!

'Delhi gang-rape accused hangs himself in Tihar'
Er is toch nog veel te doen om de groepsverkrachting van de 23-jarige fysiotherapiestudente in Delhi een tijd geleden. Op straat of gewoon in contact met Indiers hoor je er nooit iets over, maar de kranten blijven er wel aandacht aan besteden. Dus, een van de verdachten van deze wandaad, de 33-jarige chauffeur Ram Singh, zou zichzelf opgehangen hebben in zijn cel, maar zijn ouders vermoeden dat hij er vermoord werd. Het is de derde suicide in de Tihar gevangenis in de afgelopen 15 maanden. Met een populatie van 12,000 gevangenen werden 18 overlijdens gerapporteerd in 2012, waarvan twee suicides (en de rest was door een natuurlijk overlijden).
Volgens mij was die Tihar gevangenis ook de gevangenis waar theyyam dancer Hari Das werkt (zie vorige post). Je hebt blijkbaar rivaliserende politieke partijen die elk een eigen gevangenis hebben. Word je naar de gevangenis van de concurrerende politieke partij gestuurd, ben je dood of toch minstens een deel ledematen kwijt tegen de dag erop. De gevangenen krijgen, door hun connecties, alles klaar waardoor de cipiers en gevangisdirecteur vooral moeten zien dat ze overleven en niet aangevallen of neergestoken worden. Ooit had een vroegere gevangenisdirecteur hier strenger tegen willen optreden, en plots was zijn huis afgebrand.

'Slap-happy politics'
Premier Mamata Banerjee, vrouwelijke premier van West-Bengalen, wordt ervan beschuldigd de moslims in haar staat opzettelijk te benadelen. 'Rather than making gestures to the Muslims, it's time Mamata Banerjee tried to integrate them into the mainstream.' Ze zou vanalles beloven, maar die beloftes zouden bedrieglijk zijn en de moslims van West-Bengalen, die vaak geen onderwijs kunnen genieten, op lange termijn maatschappelijk gezien niet verder helpen.
Mamata Banerjee kende een glorieuze verkiezingsoverwinning in 2011, zelfs zonder lange arm in de politiek, wat zeker hier in India bijzonder opvallend was. Ondertussen wordt ze vaak bespot omwille van haar publieke woedeuitbarstingen, waarvan regelmatig You Tube filmpjes van verschijnen op het internet.

Free vaccination add
Ik stoot op een advertentie waarin meegedeeld wordt dat je je kind van 6, 10 of 14 weken oud gratis kan laten vaccineren in het kader van het Routine Immunization Programme. De vaccinatie tegen difterie, kinkhoest, tetanus, Hepatitis B, meningitis en longontsteking wordt allemaal tesamen in een prikje gegeven.


Van twee walletjes eten
Een zekere Bhuraram Malli woonde al vier jaar samen in Jaisalmer (Rajasthan) samen met de Britse Alexandra Smith, maar bleek al getrouwd te zijn. Hij had tegen haar gelogen over zijn (eerste) huwelijk. Hij wordt nu aangeklaagd wegens fraude en afpersing (zou haar ook een som geld ontfutseld hebben).

TV channel for dogs
Vorig jaar werd in de Verenigde Staten een tv-kanaal speciaal voor honden gelanceerd, met kalmerende muziek en speciale kleuren die alleen honden kunnen zien. Israel gaat een gelijkaardig hondenkanaal lanceren op Channel 39. Euhh... OK dan :-).

Column van een yoga guru
Op een gegeven moment lees ik de column van yoga guru Atul Vyas. Hij roept op om allemaal te mediteren m.b.t. Shiva Day. Ik zal zijn 'Shiva Day meditatie' even uit de doeken doen voor de geinteresseerden (hou je vast, best wel zweverig):

Zit in een meditatieve houding.
Breg de aandacht naar  je ademhaling.
Mediteer op het universum: richt je aandacht eerst op je onmiddellijke omgeving en breid dan geleidelijk aan je aandacht uit naar het hele universum.
Visualiseer en ervaar dat het universum geen aparte entiteit is, maar een deel van Lord Shiva.
Zie het als gevuld worden door God. Zie en voel hoe elk deel opgevuld wordt door Lord Shiva.
Visualiseer hoe Lord Shiva het universum opvult en erom heen zweeft.
Mediteer hoe heel dit universum een deel is van Lord Shiva.

'(This meditation) leads to growth of awareness leading to great awakening. It is relaxing and healing.'
www.yogainjaipur.com

Gaano ka Lokpal 
'Gaano ka Lokpal is in the house' is een krantenartikel over hoe het Indische radiostation Fever 104 FM sinds gisteren een initiatief is opgestart waarmee de luisteraar al sms-end kan bepalen welke nummers definitief uit de playlist van het radiostation worden verwijderd. Twee weken geleden belde een luisteraar hen op en vroeg de radiofiguren Mannu en Suhas, van de show Dilli Ke Do Dabangg, om niet meer het populaire liedje 'Fevicol Se' van Dabangg 2 te spelen. Het nummer zou vernedernd zijn voor vrouwen. De radiofiguren hadden hier wel oren naar en besloten om de luisteraars via telefoon, sms en Facebook te laten beslissen. Inderdaad, duizenden luisteraars reageerden hierop met eenzelfde verzoek om het nummer nooit meer te spelen en zo geschiedde! 'The song has been taken off the station's list of songs, forever.' 
De componist van het liedje, Sajid van het Sajid-Wajid duo, heeft naar verluid al (sportief) gereageerd en aangegeven dat hij geen problemen heeft met het schrappen van het  nummer. Hij vindt het een uniek initiatief van Fever 104 FM.

Fevicol is blijkbaar een bekend merk van pleisters in India en een van de best verkopende pleistermerken in Azie (bedrijf noemt Pidilite). Het liedje 'Fevicol Se' van de film Dabangg 2 zegt eigenlijk 'bind mijn foto op je lichaam met (een) Fevicol (pleister).' 

De National Commission for Women had al gereageerd om te zeggen dat ze het nummer beledigend vonden naar voruwen toe, zeker in de nasleep van de groepsverkrachting van de 23-jarige studente in Delhi. 'People must learn to respect women instead of using abusive words against them or depicting them in a bad way in film songs. The matter is serious.', aldus een lid van de NCW.

Als je de tekst van het nummer eens wilt lezen (Hindi tekst met Engelse vertaling), zie deze link (ik vind eigenlijk dat het nog best meevalt):
http://www.bollymeaning.com/2012/11/chipkale-saiyan-fevicol-se-dabangg-2.html

Sting in Jodhpur
Sting heeft blijkbaar opgetreden hier op een feestje van Maharaja Gaj Singh II in Jodhpur, afgelopen zaterdag.

De entertainment sectie van The Hindustan Times heeft een hoog Indisch 'Blik' gehalte dat ik jullie niet wil onthouden.

Bikini's in Bollywood
Actrice Sonam Kapoor vertelt in een interview dat het tijd wordt dat er minder fuss gemaakt wordt in India over kussen, intieme scenes spelen en een bikini dragen in Indische films. Interviews als deze staan in groot contrast met artikels waarin, in navolging van de groepsverkrachting in Delhi, net wordt opgeroepen om vrouwen in de media net minder uitgesproken als lustobject voor te stellen.

Waardering van Bollywood vrouwen
Film director Shah Rukh Khan zegt dat vrouwen niet de waardering krijgen die ze verdienen wat betreft het meespelen in Indische Bollywood films. 'They work harder, they hold the film together and I honestly think, they do not their due credit. ... I truly believe that women are the backbone, at least in my field of work. I am inspired by all of them.' Dit doet me denken aan de ambivalente houding binnen het hindoeisme jegens vrouwen (zie ook eerdere post). Het is fijn om te lezen dat een man, zeker iemand met een dergelijke roem een aanzien, het openlijk opneemt voor Bollywoodactrices en eigenlijk ook een beetje voor Indische vrouwen in het algemeen.

Tot zover de krant, hier nog een paar algemene dingetjes!

Hindu way of greeting
Namaste = de standaard begroeting bij Hindu's voor alle mensen, dus zowel mede Indiers, vrienden, onbekenden, jong en oud. In het Sanskriet betekent dit namah + te = 'I bow to you'. Diepere spirituele betekenis is het erkennen hiermee van de levenskracht en God die niet alleen in jezelf zit, maar ook in alle anderen. Hierbij maak je een korte buiging en vouw je je handen samen voor je borst.

Namaskar = variant van 'namaste'
Ram ram = begroeting die meer op het platteland gebruikt wordt

Fimpjes in de cinema, voor de film begon (naast de antirookcampagne):
- avoid zig zag driving
- no use of cell phones during the movie
En helpen dat die filmpjes doen :-).

A sudden return to Jaipur, rochelende mannen bij het ontbijt, Indische Peg Bundy's en andere verhalen...

Raj komt me net vertellen dat het niet mogelijk is om twee nachten in Agra te verblijven in plaats van een nacht. Het heeft iets te maken met het feit dat Agra in een andere staat ligt en er van tevoren slechts voor twee dagen taksen betaald zijn om in die staat te verblijven. Hij stelt voor om morgen voor een nacht terug te keren naar Jaipur, dat zou toch al op de weg liggen richting Agra. Ik checkte het even op het kaartje in mijn Trotter en inderdaad, het ligt een stuk dichterbij Agra wat het dan ook iets comfortabeler reizen maakt (anders zit je, van Pushkar rechtstreeks naar Agra, bijna de hele dag in de auto). 

CHEERFUL PEOPLE

Cheerful people are like sunlight.

They shine into the corners of the heart

And offer bright mornings and fresh hopes...

A very good morning to you Natz and have a nice day....

Regards

Suryansh

Wat een toffe smsjes, elke dag weer, om de dag mee te starten! Normaal gezien vind ik zulke teksten te melig en krijg ik er kriebels van (je kan ook op een minder cheesy manier leuke dingen tegen iemand zeggen), maar hier past het wel. Waarschijnlijk ga ik met Suryansh in Delhi shoppen en chai drinken, hij zou nogal een shop addict zijn. Grappig :).

IEEWWW

Van de elektriciteitsproblemen in India, waar ik al zoveel over gehoord heb, had ik tot vanmorgen nog niets van gemerkt. Regelmatig valt de elektriciteit uit, maar de meeste hotels hebben een generator om dat op te vangen. In mijn hotelkamer vielen het licht en de airco uit, dan gingen ze weer aan... uit... Disco baby :-).

Bij het ontbijt had ik het even moeilijk. Zit ik daar te eten, nog wat aan het bekomen want ik kan niet zo goed uit mijn bed 's morgens (snoozen is my middle name), zit daar een van de werknemers van het hotel maar echt te rochelen en fluimen dat mijn haren ervan rechtop gaan staan. Tot nu toe heb ik nog geen oordopjes nodig gehad, ik kan wel goed tegen lawaai en drukte, maar dit... Dude, seriously, give me a break! Je hoort gewoon de slijmprop met volle kracht aangezogen worden, de neus wordt daarbij full speed opgetrokken alsof de uitvinding van de zakdoek hier nooit echt is doorgebroken en dan... is het altijd even afwachten... Wordt er nog gespuwd... of slikt hij het in??? :-) En dus vanmorgen, ik ben er al wat aan gewend geraakt, ook al gaan mijn tenen elke keer weer spontaan krullen als ik dat geluid hoor, maar ik voelde me een beetje onpasselijk en this really wasn't helping. Met andere woorden: check please!

GANESH

Als ik na het uitchecken bij het Pushkar Heritage hotel in de auto stap zie ik dat Raj zijn Ganesh godenbeeldje terug gefixt heeft op het dashboard. We kunnen er weer invlammen! 

Ganesh is de god die de obstakels voor je uit de weg ruimt. Hij is de god van kennis en wijsheid en, niet onbelangrijk, beschermheilige van de reizigers. Op tekeningen en in beelden zie je dat hij afgebeeld wordt als mens, met een olifantenhoofd. 

Life story of Ganesh: hij was de zoon van god Shiva en diens echtgenote Parvati. Omdat hij nogal teruggetrokken was en niet zoveel nood had aan contact met anderen, heeft hij nooit echt een band opgebouwd met zijn vader Shiva. Toen deze terugkwam van een oorlog, herkende hij zijn zoon niet als dusdanig toen hij zijn huis weer betrad, maar zag hij hem aan voor een indringer. Temperamentvol als Shiva was, onthoofdde hij de 'indringer' om achteraf pas te beseffen dat het hier in feite om zijn bloedeigen zoon ging. Oops :-). Maar aangezien goden overal wel een oplossing voor hebben, beval Shiva zijn dienaars om hem de kop te brengen van het eerste het beste dier dat ze tegenkwamen. Dat was dus de kop van een olifant, en Shiva plaatste deze op het levenloze lichaam van zijn zoon, die hierna weer tot leven kwam. 

Ganesh is enorm populair hier, overal zie je wel afbeeldingen, beelden en offerplaatsen voor deze god.

YES DAYS & OFF DAYS

Alleen reizen is geen probleem, zoals ik in een eerdere post al zei. Dit neemt niet weg dat je soms ook wel off days hebt in India. Het ene moment waan je je in India heaven, met alle kleuren en geuren, visuele indrukken, vriendelijkheid, het zalige weer, de hindoeistische way of life... Maar andere momenten wordt het je soms te veel, al dat fluimen, boeren en winden laten, rondsloffen, het vuil op de straten, de groezelige hotelkamers, de abominabele internetverbinding... Maar dat hoort erbij, I guess, en ik laat die momenten ook gewoon maar komen en weer op hun eigen tempo passeren. Gelukkig is dat maar af en toe, en vanmorgen bijvoorbeeld hielp de meditatie 'intense waarneming' van Edel Maex me weer verder... Thanx Edel, you still rock ;-).

PEG BUNDY

Wist je dat Indische vrouwen geld in hun bh steken? Telkens als ze geld ontvangen of iets dienen te betalen, zie je dat hun bh multifunctioneel gebruikt wordt... En elke keer doet het me weer denken aan de kettingrokende, marginale maar oh zo sympathieke huisvrouw Peg Bundy van Married with Children J. 

EEN INDISCH POSTPAKKET... IS GEEN STANDAARD POSTPAKKET

Vandaag weer een bijzondere ervaring gehad met alles wat ik hier gekocht heb te willen opsturen naar Belgie. Na wat rondbellen besloten Raj en ik om gebruik te maken van het aanbod van een winkel, waar ik een tijd geleden spullen gekocht heb, om mijn zaken in te laten pakken en zij zouden zorgen voor alles. Raj kent die man goed dus ik kon er wel op vertrouwen. Je moest alles opschrijven wat in de kartonnen doos werd gelegd, ook de hoeveelheden, en op de een of andere manier krijgen Indiers het klaar om alles zo op te rollen, samen te duwen en te verdelen dat, waar ik 3 dozen voor nodig zou hebben, zij alles in 1 doos krijgen. Ik was echt wel onder de indruk, zeker omdat mijn inpak skills niet bepaald spectaculair zijn. In de Delhaize ben ik zo iemand die altijd meer zakken nodig heeft, omdat stapelen, uitmeten, .... gewoon niet aan mij besteed is. Tja, ieder zijn kwaliteiten zeker :-). 

EERSTE COUCH SURFING REFERENTIES

Mijn eerste CS referenties zijn binnen en ze zijn bijzonder leuk!

Prodeep (meeting in Delhi):

What a great pleasure it was to meet highly knowledgeable Nathalie! She is highly qualified and has a compassionate heart for the needy and very much devoted to social work. She has a great artist in her which comes out by way of her songs, her hand made crafts and jewelery and special choice of artefacts. Our meeting was full of highly knowledgeable and very interesting discussions on psychology, spiritualism, music, studio recordings, lifestyles, cultures etc. I look forward to meet her again many times, show her nice interesting places, spend good time and welcome her whenever she comes to India.

Tanmay (meeting in Udaipur):

Met Natalie in Udaipur over Lunch, It was really nice meeting her and spending a very short time. It was so generous of her when I heard her plans about Educating Women without any profits. Impressive personality with green color. ;)

Good work Natalie, wish you luck and looking forward to meet you again and if possible I would love to travel with you too. :) 

*Thumbs Up*

NATH

Wist je dat de betekenis van mijn nickname Nath een religieuze betekenis heeft in het Hindi? Prodeep vertelde me dat in een van onze smsjes. Het betekent 'Master/owner (of the Universe)'. Klinkt niet slecht! ;-) Zijn naam, Prodeep, betekent 'enlightened' in het Hindi.

SWASTIKA

Ik kan het weer niet laten om nog wat te lezen in het oh zo interessante boekje 'Am I a Hindu?' voor het slapengaan...

Het swastikasymbool, alom bekend als gebruikt door Hitler als een hakenkruis als symbool voor het nazisme, is in feite een symbool uit de Aryaanse cultuur oftewel het hindoeisme. Zowel hindu's, boeddhisten als jains maken er gebruik van. De betekenis ervan in deze context is 'geluk' of 'well-being'.

Er bestaan rechtsdraaiende en linksdraaiende swastika's. De rechtsdraaiende swastika is het symbool voor vuur en de zon, waar de linksdraaiende eerder voor de donkere, 'evil' kant staat ('evil omen'). Hitler nam indertijd een linksdraaiende swastika over om als symbool aan te voeren voor de nazi's. Echter, de 'nazi' swastika heeft alleen schuine lijnen, waar de 'Hindu' swastika horizontale en vertikale lijnen heeft. Opvallende opmerking in het boek hierbij: 'Nobody can say for sure whether it was the misuse of the Hindu Swastika's power that caused the rise and fall of Adolf Hitler'.

THEYYAM DANCER

Het tweede verhaal van het boek 'Nine lives' gaat over de theyyam dancer Hari Das, een Dalit (een 'Onaanraakbare' in India, staat zo laag onderaan de maatschappelijke ladder dat hij zelfs niet opgenomen is in het kastesysteem) van Kannur. Een theyyam dancer is iemand die, door zich te verkleden in een bepaalde soort god en heel wat zware vooropleidingen gevolgd heeft om aan dit heilige ritueel als danser te mogen deelnemen, de god tijdens een ritueel toelaat om zijn lichaam over te nemen. Hij gaat dan met een andere stem praten (de stem van die god), geraakt in een soort trance en na een tijdje, als de eerste hevige uitbarstingen voorbij zijn, kunnen mensen de god benaderen, hun problemen aan hem toevertrouwem en hem vragen om hen verder te helpen. Hari Das vertelt dat hij zich niet bewust is van de periode dat de desbetreffende god zijn lichaam overneemt. Achteraf is hij fysiek helemaal uitgeput maar voelt hij zich mentaal een heel stuk lichter. In de drie maanden per jaar dat hij deze bezigheid uitoefent, krijgt hij enorm veel respect en wordt hij aanbeden voor zijn functie. De overige negen maanden van het jaar is hij verplicht, vanuit armoede, om fysiek zwaar (waterputten bouwen, door de week) en gevaarlijk werk (als cipier in een gevangenis, met gevaar voor eigen leven, in het weekend) te verrichten om zijn gezin te kunnen onderhouden. Het hele jaar telt hij dan ook af om deze twee ondankbare jobs voor drie maanden achter zich te kunnen laten om dat te doen waar hij als kind al altijd van gedroomd heeft: theyyam danser zijn. Zijn vader was dat ook, maar in het verleden verdiende je er haast niets mee. Dat is tegenwoordig wel anders.

Hari Das vertelt kort zijn achtergrondverhaal: hij groeide op in extreme armoede. Zijn moeder overleed, toen hij 3 jaar oud was, aan een banale wondinfectie, omdat het gezin geen geld had voor een bezoek aan de dokter. De dood van Hari Das' moeder voelt voor hem tot op de dag van vandaag nog steeds als onnodig aan. Een jaar later hertrouwde zijn vader, ging Hari Das bij zijn peri-anna (oudste zus van zijn moeder) wonen waar hij met veel liefde en warmte in het gezin opgenomen werd. Met zijn vader onderhield hij een regelmatig maar formeel contact. Zijn vader heeft hem uiteindelijk alle kneepjes van het vak geleerd om theyyam danser te kunnen worden. Eerst begon het met een zeer zware en langdurige fysieke training, want zonder een krachtig lichaam kan je de loodzware kostuums en hoofddecoraties bijvoorbeeld al niet dragen. Het gaat er hiernaast ook om op een pure manier hiermee bezig te zijn, anders loop je het risico dat de god weigert in je lichaam te treden. Ondertussen hebben jaren van intensieve training en toewijding ervoor gezorgd dat Hari Das enorm veel faam en naamsbekendheid gekregen heeft. De aandacht die hij hierdoor krijgt van heel wat vrouwen, vindt hij moeilijk om mee om te gaan, zowel naar zijn vrouw toe als om het feit dat het niet goed voelt dat de vrouwen kicken op zijn status in plaats van gefocust te zijn op het ritueel zelf.

Interessant om weten is dat deze theyyam rituelen de Dalits meer zelfvertrouwen en eigenwaarde geven en de manier van doen en laten van de hogere kastes (zoals de Brahmins) bekritiseert. Je moet het boek maar eens lezen als dit je interesseert, heel de politieke en religieuze achtergrond staat er heel uitvoerig en duidelijk in uitgelegd (anders krijg ik seffens ruzie met 'de William' omdat ik heel zijn boek hier uit de doeken aan het doen ben :-)).