Workshop op Women's Day - Nath in de krant - Warm, warm, WAAARMMM!!!

Ik krijg 's nachts nog een leuk smsje van mede Indiafan Carine S. waarin ook zij me een happy vrouwendag wenst... en dan kijk ik naar de datum.... en de dag... Het zal toch niet waar zijn... Er is een misverstand gebeurd bij het inplannen van de workshop! We hadden afgesproken op zaterdag 10 maart, maar het is vandaag zaterdag 9 maart... Dus Carine, je smsje was en heel tof en gelukkig nog een 'tijdige' waarschuwing om dit probleempje even te fixen! Ik heb meteen naar Govind S. Rathore gesmst om uit te leggen wat het misverstand is en dat ik straks waarschijnlijk pas in de namiddag in Jodhpur zal arriveren. De workshop kan dus vandaag doorgaan (op zaterdag), maar dan later op de dag, of morgen (de 10e), op het afgesproken uur. Carine heeft me ooit verteld dat Indiers steeds voor alles een oplossing hebben en dat alles uiteindelijk altijd in de plooi valt, dus na mijn eerste bijna hartverzakking besluit ik het los te laten en erop te vertrouwen dat het vanzelf wel in orde komt. Er nu over zitten piekeren helpt me toch niet verder want het is aan Govind van de Sambhali Trust om dit verder op te lossen (en hij heeft ook niet goed in zijn agenda gekeken want anders had hij me wel op de missing in de datum gewezen, dus we zijn allebei in de fout gegaan! :-)). This is India, anything is possible... right??

Een uur later, na heel wat heen en weer gesms met Govind en een sms naar en telefoontje van Raj, wordt middenin de nacht beslist dat de workshop 's middags gewoon door kan gaan en dat wij gewoon wat vroeger vertrekken in Ranakpur. Normaal doe je er zo'n 3,5 uur over om tot in Jodhpur te geraken maar Raj is van shilolly shilolly overgeschakeld op een serieus pittige rijstijl die me heimwee doet krijgen naar het rondscheuren in Hasselt met mijn eigen Smartje :-). Om 7.30am zijn we vertrokken in Ranakpur en om 10am komen we aan in Jodhpur, wat maakt dat ik nog tijd heb om in het hotel in te checken en op mijn gemak even te ontbijten. Ik begin de zenuwen wel wat te voelen want zoveel tijd heb ik niet gehad om me voor deze (voor het eerst in mijn leven) Engelstalige workshop voor te bereiden, maar dan bedenk ik me dat ik gewoon ervoor moet gaan, verstand op nul (so to speak) en me helemaal geven, zoals ik meestal doe en dan komt dat ook wel altijd in orde :-).

SAMBHALI TRUST EN WOMEN'S DAY
Wanneer ik bij het hoofdkwartier van Sambhali Trust aankom wacht me een warme ontvangst door Govind S. Rathore, bezieler van het project en een ontzettend eenvoudig en sympathiek iemand. Ik geraak er aan de praat met een paar van de buitenlandse vrijwilligsters: Courtney uit de US is al vaker hier geweest en komt deze keer gedurende vier maanden meedraaien in een van de projecten. Ze geeft Engelse les aan moslimmeisjes en educatieve workshops aan de moslim- en Hinduvrouwen over HIV, hygiene en andere onderwerpen. Samantha is ook een toffe en lieve madam uit de US en met ons drieen hebben we een lang en interessant gesprek voor en na de workshop over mindfulness meditatie en borstkanker.
Gisteren was het Women's Day en in het kader hiervan wordt mijn workshop aangeboden aan de lokale meisjes en vrouwen. Volgens Govind zijn de volgende mensen uitgenodigd (en daarom kon de workshop niet zomaar verplaatst worden en heb ik arme driver Raj uit zijn bed moeten smsen vannacht): Jodhpur Empowerment Center, graduates from the sweing center, staff and volunteers. Een hele groep als je het mij vraagt!
De workshop gaat door op de eerste verdieping en voor we het leslokaal binnenstappen, dient iedereen zijn schoenen uit te doen en op een soort binnenkoertje achter te laten. Binnen staan de laptop en beamer al klaar en de Powerpointpresentatie wordt op de muur geprojecteerd. Een groot wit laken doet dienst als scherm. De Indische leerkracht Engels vertaalt regelmatig van het Engels naar Hindi.
In totaal zijn er een 25-tal Indische meisjes en vrouwen aanwezig en zij zitten gezellig samen op felgekleurde doeken op de grond. Een vijftal buitenlandse vrijwilligsters nemen plaats op stoelen achteraan in het lokaal. De Indische leerkracht Engels en een oudere vrouw met een rood stipje plaatsen zich links van de groep zodat zij een duidelijk overzicht hebben over de groep en makkelijk tussendoor onduidelijkheden kunnen ophelderen.
Wat me al snel opvalt is dat er, net als thuis als je lesgeeft, altijd wel mensen bij zijn die met alles bezig zijn behalve met de inhoud van de workshop. We're not that different you know :-). Handwerk, iemands hand met henna beschilderen... Life is all about priorities voor de Indische adolescent! Maar ik mag niet klagen want al snel heb ik de groep mee met de quiz over kanker. Uit volle borst roepen ze YEEEEESS!!  of NOOOOO!!! als antwoord op de quizvragen... en ik moet bekennen, voor mensen die bij navraag niemand in hun omgeving blijken te kennen met borstkanker, kunnen ze mythes erg goed onderscheiden van feiten. Ik was dan ook aangenaam verrast en heb hen ook een compliment gegeven over hun kennis van het onderwerp. De meisjes en vrouwen reageerden wel erg verrast toen bleek dat piekeren niet rechtstreeks tot kanker leidt. Bij een gelijkaardige quizvraag, of stress een directe oorzaak is van het krijgen van kanker, bleek dat ze goed opgelet hadden en riepen ze heel koket NOOOO!! in koor :-).
Bij het overlopen van de celebrities (zowel westerse als Indische) die borstkanker gehad hebben, kwamen er heel wat reacties los. Geboeid keken ze toe hoe bij elke nieuwe slide weer een bekend gezicht geassocieerd bleek te zijn met deze ziekte. Na afloop van de workshop vroeg een meisje heel bezorgd of ik eens naar haar borst wilde kijken, want ze herkende een aantal symptomen van borstkanker bij haar linkerborst. Ik was eerlijk gezegd een beetje verbouwereerd door de vraag, terwijl die toch niet zo vreemd is omdat we toch onder vrouwen waren, maar ik had zoiets gewoon niet verwacht omdat ze mij in feite hiervoor nog nooit gezien hebben en dan meteen zo persoonlijk werden. Ik besprak met haar de symptomen en adviseerde haar om best zo snel mogelijk eens bij een gynaecoloog langs te gaan voor nader onderzoek van de borst. Ook zei ik haar dat deze tekenen een symptoom van borstkanker zouden kunnen zijn, maar dat na medisch onderzoek soms blijkt dat evenzeer iets meer onschuldigs deze symptomen zou kunnen veroorzaken. De mensen van Sambhali Trust zouden er ook verder op toekijken dat het meisje zich zeker zou laten onderzoeken.
Na afloop van de workshop gaf Govind aan dat hij deze workshop standaard wilde implementeren in het educatieve programma van Sambhali Trust, en dat de aanwezige vrijwilligsters deze op de verschillende plaatsen waar het project werkzaam is zouden aanbieden aan de lokale meisjes en vrouwen. Ik was natuurlijk erg vereerd maar sprak wel af dat de inhoud van de powerpointpresentatie, het logo van het Jessa Ziekenhuis en mijn naam op de slides behouden zouden blijven. De vrijwilligsters heb ik nog eens extra mijn contactgegevens doorgespeeld, zodat ze me altijd kunnen mailen als ze vragen hebben over de inhoud van de workshop. Yeah baby :-).Govind gaf me als bedankje een oranje zijden olifantje bestikt met pailletten in allerhande vrolijke kleuren, een van de souvenirs en hebbedingen die ze in hun lokale shop aanbieden.

IK KOM IN DE INDISCHE KRANT, HOE COOL IS DAT
Na het afronden van de workshop kreeg ik nog een (bijzonder lekkere en verse) lunch aangeboden door Sambhali Trust. Daarna kwam onverwacht een journalist van een lokale krant binnengewandeld en hij wilde graag een artikel maken over de vrijwilligers van de projecten. Govind gaf aan dat hij mij ook graag op de foto wilde en met de andere vrijwilligsters deden we alsof we dagelijks Indisch kookten alsof ons leven ervan afhing. Het was best grappig en Govind beloofde me dat hij het artikel in de krant zou inscannen en doormailen. Daar hou ik hem aan! ;-)

EEN OF ANDER FORT, MOE EN WARM :-)
Het is 38 graden in Jodhpur, ik ben moe en heb het vandaag even helemaal gehad met de drukte, het lawaai, de hitte en de groezelige hotelkamers. Ik bezoek het Mehrangarh fort met enige tegenzin maar word al snel verrast door het betoverende uitzicht op de blauwe stad... overal zie je huisjes in een felblauwe kleur en het lijkt wel een sprookje... tot het echt wel weer te warm wordt in de volle zon en ik aan de toer begin in het fort, deze keer met audioguide.
Ik ben niet zo' n fan van audioguides omdat de uitleg vaak behoorlijk saai is en mijn aandacht na de tweede zin doorgaans al wegglijdt richting wat meer visuele input. Deze keer werd mijn overtuiging niet weerlegd maar hier en daar was het wel interessant om bijvoorbeeld te weten dat de maharadja bij belangrijke meetings met hoogstaande Indiers en buitenlanders verborgen ruimtes had waar zijn vrouw(en) deze mensen konden afluisteren... Op deze manier kreeg hij veel meer informatie in handen die hij dan kon inzetten bij eventuele onderhandelingen.
Na het bezoek aan het Mehrangarh Fort stelde Raj voor om een park te bezoeken. Het was plakkerig warm dus dat leek me een uitstekend idee. Eens in het park bleek het niet zomaar een park te zijn, maar liepen er wilde apen rond, stonden er koeien te grazen (die heel lief op je afkwamen als je ergens bleef staan, ze waren het precies gewend om aandacht te krijgen) en bleek er een heel tempelgebied gesitueerd te zijn in het midden van het park! Toch wel eens iets anders dan pakweg het stadspark in Hasselt :-) (maar geen slecht woord over Hasselt, ik hou enorm van mijn stad!!).

BIJBLOGGEN IN INTERNETCAFE
Als je graag op internet surft tijdens je verlof en niet het geduld hebt om te werken met een slechte internetverbinding: don't come to India :-). Ik denk dat menig IT-er hier al met zijn ogen gerold heeft en diep heeft moeten in- en uitademen om met het Indisch internet te kunnen werken... Er is nergens wifi te bespeuren en ik wil mijn blog echt graag updaten over Udaipur en Ranakpur, dus zit er niets anders op dan alles over te typen van mijn tablet (conceptmail en geen Wordversie geinstalleerd, zucht :-)... iemand een oplossing hiervoor??) op de vaste computer in het internetcafe. Drie uur later (I kid you not) is mijn blog weer redelijk up to date en heb ik toch... wel... pakweg een vierde van mijn foto's online kunnen zetten. Maar ik ben blij dat ik weer wat heb kunnen posten en keer met een tevreden gevoel terug naar mijn guesthouse hier om de hoek.

AFSLUITERTJE OP DAKTERRAS LAXMI NIWAS
Het einde van een bijzonder warme dag sluit ik af op het dakterras van de Laxmi Niwas guesthouse, met een overheerlijke saffron lassi en een minder geweldige macaroni met tomaat en ui (soms heb je  gewoon echt even genoeg van curries en chapati :-)). In de verte hoor ik een trein doorrazen en regelmatig toeteren, verschillende soorten Indische muziek spelen en een paar honden janken alsof ze liefdesverdriet hebben om een wel heel bijzonder teefje... en mentaal bereid ik me voor op het verderzetten van de tocht morgen... naar Pushkar!!

Over jainism in Ranakpur, koeien en stipjes

08/03/2013

Vanmorgen zijn we vertrokken naar Ranakpur. De Ranakpur Jain tempel was bijzonder indrukwekkend en mooi om te zien. Tijdens het wachten op het openingsuur van de tempel (12-5pm, zodat de lokale bevolking ook tijd heeft om ongestoord naar de dienstenn te komen) geraakte ik aan de praat met een jong koppel uit Alaska. Hij was al een maand eerder hier voor een yogaopleiding in het bekende yogastadje Rishikesh. Zijn verloofde had hem nu vervoegd en samen maken ze tot einde maart een rondreis doorheen Rajasthan. Ik was hen ook al eens tegengekomen in Jaipur.

Beneden, aan de voet van de tempel, diende je je schoenen uit te doen en onderweg naar boven, op de trappen, passeerde je langs een soort veiligheidspost waar je je riem, kauwgom alles in leder, ... moest laten liggen voor je de tempel mocht betreden. Links werden de vrouwen gefouilleerd door een vrouw, rechts de mannen door een man. Mannelijke toeristen die een short droegen en dus onbedekte onderbenen hadden, zag je sukkelen om een katoenen broek over hun kleren aan te trekken (verplicht i.v.m. respect voor de tempel).

Binnen in de tempel mocht je overal foto's van maken, behalve van de afbeeldingen van de goden van een ritueel dat ze net aan het uitvoeren waren. Een brahmin kwam je voorhoofd zalven voor 'good luck' met een goudkleurige balsem, uiteraard in ruil voor een donatie aan te tempel :-). Zo een brahmin zou geen priester zijn, maar iemand die in de tempel werkt. Hij gaat gekleed in een geel- en roodkleurig gewaad. 

Het was wel sjiek om een jaintempel te zien, net nadat ik dat verhaal over de jain non gelezen heb. Het jainisme is erg strikt, nog veel strikter dan het doorsnee hindoeisme, en je kan hen opdelen in twee groepen. De ene groep, die alleen uit mannen bestaat, draagt geen kleding. De andere groep, die uit mannen en vrouwen kan bestaan, draagt enkel witte kleding. Beide groepen staan erom bekend nooit schoeisel te dragen en dus blootvoets door het leven te gaan.

In de Jaintempel vind je 1444 pilaren terug, naar de 1444 heilige verzen van het jainisme (zo werd me vanavond toch met handen en voeten uitgelegd). Er staan 350 beelden van goden in en het jjainisme kent 24 profeten, waarvan vier hoofdprofeten.

Nu we toch met cijfers bezig zijn: 82 procent van de Indische bevolking ebstaat uit Hindu's, 12 procent zijn moslims (aantal stijgt wel doorheen de jaren omdat moslimgezinnen meer kinderen tellen dan een Hindugezin), 5 procent Djinns, 2 procent Sikhs en 1-2 procent christenen, aldus een lokale gids. De Djinn gaan sterk uit van het 'leven en laten leven' principe, en doden zelfs geen slang in hun huis, wat een gewone Indier bijvoorbeeld wel zou doen.

ROOPAM HOTEL

Grappig, in het Roopam hotel in Ranakpur kwam ik een Zwitsers homokoppel tegen dat ook in Mandawa in hetzelfde hotel logeerde. Zij vertrekken morgen naar Udaipur en Jaipur, dus heb hen wat tips meegegeven. Daarop hebben ze mij een paar supertips gegeven i.v.m. goede hotels in Varanasi en Delhi. Het zijn echt superleuke mensen en toen we ons reisprogramma vergeleken, bleek dat we elkaar vast nog gaan tegenkomen de komende weken... Nice!

NATHALIE MESKENS

Ik zat vanavond op het terras van het Roopam hotel in mijn reisdagboek te schrijven en had de Humo naast me liggen. De hoteleigenaar was precies bijzonder gecharmeerd door de brunetteversie van Nathalie Meskens en begon geinteresseerd de Humo te doorbladeren. Daarna vroeg hij was ik allemaal schreef, want elke dag ziet hij zoveel mensen dingen opschrijven in een boekje en dat vond hij een beetje vreemd. Hij dacht dat iedereen recensies over zijn hotel aan het schrijven was! :-)

BABI SHULOO

Een jongetje uit de buurt leidde me rond aan eht meer tegenover het hotel. Hier en daar zag je een krokodil slapen aan de oever. Mijn gids heette Servan en huppelde vrolijk over het grillige pad en de rotsblokken op zijn flipflops alsof het niets was. Onderweg zong hij uitgelaten een of ander Indisch liedje: 'Babi babi - babi shuloo - babi babi', blijkbaar iets over een broer??

WOMEN'S DAY

Vanmorgen had ik Suryansh nog gesmst om te vragen hoe het met zijn broer was (vandaag deel 2 van een zware operatie aan zijn nieren). Blijkbaar ging het redelijk goed op dit moment. Daarna kreeg ik nog een paar leuke smsjes waarin hij me een leuke dag wenst en een gelukkige Women's Day (vandaag in India maar ook internationaal geloof ik?).

OVERHEIDSSTEUN

Hier in Ranakpur heerst best veel armoede, waardoor de overheid allerlei government corporations heeft opgezet. Zo maken mensen hier taptijten volgens een lokale methode ('dhurrie'), worden ze daarbij vrijgesteld van taksen en krijgen ze extra kansen tot onderwijs.

KOEIEN EN HINDU'S

In het boek 'Am I a Hindu?' las ik dat koeien hier zo belangrijk zijn voor de Hindu's omdat de koe het enige gedomesticeerde dier was van de Aryans, toen zij zich in Indfia vestigden. De koeien zorgden voor melk, vlees, boter en yoghurt en waren dus een hele zegening voor de gemeenschap. Hieruit volgde de waardering voor en uiteindelijk de verering van de koe (de hindoeistische uitleg dus). Het bewust niet consumeren van vlees komt blijkbaar vooral voort uit het boeddhisme en jainisme, en niet zozeer uit het hindoeisme. Zelfs in de Bhagavad Gita staat niet letterlijk dat je geen vlees mag eten.

VROUWEN IN HET HINDOEISME

STIPJE

Dat stipje dat veel vrouwelijke Hindu's op hun voorhoofd dragen, wordt sowieso gedragen door vrouwen uit de Brahmin kaste. Het staat voor het 'spirituele oog' of 'derde oog' en is gemaakt van kruidenpoeder of sandalwood paste. 'Only a person who meditated on this point is supposed to see the light.' Een rood stipje staat voor een gerespecteerde getrouwde vrouw. Weduwen mogen geen enkel stipje dragen. Sommige vrouwen matchen de kleur van hun stipje aan de kleur van de sari die ze dragen ;-).

STATUS

Enerzijds worden vrouwen aanzien als heiligen binnen het hindoeisme, anderzijds wordt er op hen neergekeken en worden zij aanzie als de oorzaak van alle problemen in de wereld (typisch mannen, de schuld van zich afschuiven ;-)). Alleen in de Nairgemeenschap in Kerala (Zuid-India) hebben vrouwen meer aanzien en daar zijn ze zelfs het hoofd van het gezin. Bij het krijgen van kinderen wordt steeds op een zoon gehoopt. Sommige huwelijkszegeningen beginnen zelfs met de zin 'Be the mother of males'.

Anderzijds wordt de vrouw aanzien als 'the light of the house' en wordt gevraagd om haar te aanbidden. Een vrouw die haar hele leven wijdt aan het welzijn van haar echtgenoot is een Patrivata en wordt haast aanzien als een heilige, met veel gelijkaardige krachten van heiligen (laat me denken... zoals oeverloos geduld? een groot relativeringsvermogen? :-)).

In het verleden kwamen in het hindoeisme veel kindhuwelijken voor. Soms werden dochters al van voor de geboorte uitgehuwelijkt. Zo had je toestanden waarbij meisjes onder de twaalf jaar moesten trouwen met iemand die twee tot drie keer zou oud was als hen. In de Brahma Purana staat geschreven dat een meisje op 4-jarige leeftijd klaar is voor het huwelijk. In 1929 werd gelukkig een einde gemaakt aan deze wantoestanden met de Sarda Act, waarbij gesteld werd dat jongens pas vanaf 18 jaar en meisjes pas vanaf 14 jaar mochten huwen.

Het Deva Dasi systeem is ook erg vrouwonvriendelijk en betekent letterlijk 'servant or slave to God'. Meisjes van goede families werden op 7- of 8-jarige leeftijd gedoneerd aan God om de tempels te verzorgen. In realiteit werd (seksueel) misbruik van hen gemaakt door de tempelpriesters en leden van de koninklijke familie. De meisjes werden in feite gebruikt als tempelprostituees en werden opgeleid tot erotische danseressen. Om deze reden was het in het verleden ondenkbaar dat je leerde dansen als meisje van een goede familie, omdat dit met de erotische tempeldanseressen geassocieerd werd. Ondertussen is er veel veranderd in India en tegenwoordig wordt het beroep van danseres hier zelfs als een zeer respectabel beroep aanzien.

Om toch met een positieve noot qf te sluiten: tegenwoordig krijgen de vrouwen in India veel meer respect, zowel op sociaal als professioneel vlak. Een vrouwelijke dokter of ingenieur krijgt zelfs evenveel salaris als een mannelijke (wat vzelfs bij ons vaak niet het geval is!).

Morgen op naar Jodhpur, waar ik mijn workshop ga geven. Ben benieuwd!!

PS

De toetsenborden hier in India zijn niet geweldig, blijven vaak hangen, zijn erg plakkerig (niet te veel bij stilstaan :-))... Vandaar eventuele typfouten... Bloggen is hier vast en zeker een uitdaging :-).

Sightseeing en Hindi movie @Udaipur!

07/03/2013

Gisteren zijn we aangekomen in Udaipur maar ik was te moe om uitgebreid op verkenningstocht te gaan. Dat gaat dus vandaag gebeuren! Het plan: voormiddag naar City Palace wandelen (is hier in de buurt) en de omgeving rond het meer verkennen en dan om 12pm lunch met Tanmay Srivastava, CouchSurfing moderator van Udaipur, in het Little Prince restaurant aan Hanumaan Ghat. Om 2pm heb ik afgesproken met driver Raj en gaan we nog wat sightseeing doen met de auto.

TEMPEL EN CITY PALACE
Onderweg naar het City Palace, dat op wandelafstand ligt van het Raj Palace hotel, heb ik een tempel bezocht waar net een dienst bezig was. Dat was indrukwekkend om te wien, ook hoe de Hindu's hierin opgingen. Vanachter zat een groep vrouwen, waarvan de voorste rij muziek maakte en zong. Voor hen voerde een groep mannen een ritueel uit ('tourists are not allowed to see') en na een tijdje schoof een soort priester in een oranje, met goudborduursel bestikt gewaad, een donkergroen gordijn opzij en kreeg je een kamer te zien waar allerlei gouden voorwerpen tegen de muur ophingen. Rechts opzij stak een vrouw op verschillende plaatsen wierook aan. Indiers die de dienst vroegtijdig verlieten, bogen nog eens extra aan de uitgang voor ze de tempel buitengingen. Achteraan luidden een groepje Indische schooljongens een reeks bellen, maar dat was dus niet de bedoeling. Op een gegeven moment draaide een van de Indische vrouwen zich om en maakte ze duidelijk dat het genoeg geweest was. Don't mess with a Hindu lady :-).
Voor je de tempel binnenging, was je verplicht om je schoene uit te doen en in bewaring te geven. Er stonden speciale schappen waar je je schoenen kon in zetten. Achteraf vroeg de man een kleine vergoeding omdat hij je schoenen bewaakt had. In de tempel zelf mocht je geen foto's nemen van de dienst, wat ergens ook wel begrijpelijk is. Als wij naar een mis zouden gaan en er komen Japanners foto's van ons nemen, hoe tof zou dat zijn! ;-)
Om kwart voor 10 ging ik aanschuiven om een ticket te bemachtigen voor een bezoek aan het City Palace. Al snel bleek dat de ticketverkoop pas om 10am stipt begon, omdat dan ook pas het paleis zijn deuren opende voor bezoekers. Met andere woorden: time for some chai! Om iets na tien City Palace bezocht, weer een aantal toffe en kleurrijke foto's rijker...

TANMAY
Het Little Prince restaurant (genoemd naar Le Petit Prince van Antoine de Saint-Exupery!) lag ongeveer een kilometer van het Raj Palace hotel af. Niet ver, maar ik wist niet goed waar ik precies moest zijn en drier Raj, behulpzaam als altijd, hield een vriend tegen die net toevallig op zijn scooter voorbij kwam gereden en regelde een gratis lift voor me. Echt wel een ervaring om achterop een brommer doorheen alle tuktuks, auto's, koeien, toeristen en Indiers te rijden!!
Om 12pm stipt zat ik in het Little Prince restaurant maar ik had ondertussen al een smsje van Tanmay ontvangen om te zeggen dat hij 20 minuten vertraging had opgelopen (hij woont terug bij zijn ouders en die kregen net bezoek). Een van de Indiers in het restaurant was zogezegd gespecialiseerd in het raden naar je land van herkomst en was er vast van overtuigd dat ik van Oostenrijk was... euh, niet dus :-).
Tanmay arriveerde uiteindelijk en het was een interessant gesprek. Hij heeft drie jaar management school gedaan in Bombay, is dan in Delhi gaan werken en heeft nog in Pushkar, Dharmasala, Jaipur, ... gewoond en woont nu terug bij zijn ouders in Udaipur. Ik vroeg hem naar de betekenis van zijn gouden ring met donkerrode steen (in Venezuela krijg je bijvoorbeeld een dergelijke ring na je afstuderen aan de universiteit, met daarin een steen met de kleur en het symbool van je afstudeerrichting). Hij vertelde me dat hij deze ring van zijn moeder cadeau had gekregen. Ze is erg geinteresseerd in astrologie ('But I am not!!!' - OK, da's duidelijk :-)) en deze steen zou hem meer stabiliteit in zijn leven geven, omdat hij de laatste jaren op zoveel verschillende plaatsen heeft gewoond.
Ik vroeg Tanmay waar ik naar de film kon gaan in Udaipur en of er momenteel leuke films speelden in het Hindi. Hij was net drie dagen geleden gaan kijken naar 'The attacks of 26/11' en vond dit een aanrader. Zeker omdat het een film is die je ook gemakkelijk kan volgen als je geen Hindi spreekt. De film gaat over de terroristische aanvallen in Mumbai op 26/11/2008.
Verder raadde Tanmay me het boek 'Shantaram' aan van de Australier Gregory Roberts. Hij schreef dit boek in het bekende Leopolds Cafe in Mumbai (waar ook een deel van de aanvallen i 2008 gebeurd zijn; ben net naar de film gaan kijken ;-)). Naar het schijnt komen er veel toeristen naar dat cafe om hun exemplaar van Shantaram door Gregory Roberts zelf te laten handtekenen. Hij zit daar blijkbaar nog regelmatig. Onderweg naar het hotel ben ik het boek gaan kopen in het Engels, ben heel erg benieuwd om het te lezen!!

SAHELION KI BADI PARK
Namiddag reed Raj me naar het Sahelion Ki Badi park, dat vroeger bestemd was 'only for girls and women friends, no men allowed, only girls and women, you understand?'. :-) Wauw, ik kreeg er het gevoel helemaal tot rust te komen tussen het groen en alle weelderige, kleurrijke bloemen. Wat een verademing na de drukte in de binnenstad! Ondertussen is het weer ook geevolueerd van een zacht lentegevoel naar een stevig zomerweertje met de volle 33 graden. Indische kleren zijn enorm luchtig en komen dus erg goed van pas!

THE ATTACKS OF 26/11
Raj bracht me naar de Celebration Mall waar 'The attacks of 26/11' speelde. Voor de film begon, had ik nog wat tijd om rond te hangen in de mall en gezien mijn boekverslaving stapte ik meteen de boekenwinkel Crosswords binnen. Trouwens, als je 'Holy Cow' van Sarah MacDOnals nog niet gelezen hebt en je bent geinteresseerd in de verschillende religies en spirituele toestanden in India, zeker eens doen! Is heel interessant! (heb hem een aantal jaar geleden gelezen) Heb een paar interessante boeken meegenomen bij Crosswords: "Nine lives' van William Dalrymple, over negen personen met elk een verschillende religie in India en hierdoor elk een ander verhaal; en 'Am I a Hindu?' met vraag en antwoord over het hindoeisme. Heel interessant.
Het eerste verhaal van 'Nine lives' gaat over een Jain non (geen 'giant nun', maar een vrouw die het jainisme als religie heeft :-)) die aangeeft dat je binnen het jainisme afstand dient te doen van alles, zowel materiele zaken als emotionele hechting aan iemand. Ze geeft aan dat ze hierbij in de fout is gegaan. Materieel heeft ze van alle zaken in haar leven afstand kunnen doen, maar emotioneel was ze bijzonder gehecht aan haar vriendin en medezuster, die na een vriendschap van 20 jaar onverwacht overleed aan een ernstige ziekte. Nog steeds heeft ze het moeilijk als ze hierover praat en ze 'beseft' dat ze nog steeds in de fout gaat door het gemis te blijven voelen en hier geen afstand van te kunnen nemen... Interessant... De vriendin koos voor 'sallekhana', dat is in het janisme geen suicide maar wel het stelselmatig afbouwen van voedsel en drank (waarbij herhaaldelijk gevraagd wordt of de persoon dit wel effectief wil verderzetten) om op die manier op een 'waardige, pure' manier uit het leven te stappen.
Maar OK, we dwalen af, de film dus! Voor de film begon, kreeg je eerst een filmpje te zien met wansmakelijke beelden over wat roken allemaal met je lichaam kan doen. Tijdens de film kwam er bij elke sigaret die te zien was rechts onder een boodschap in beeld dat roken de gezondheid schaadt. De film zelf was erg pakkend maar ook erg... ja, hoe zal ik het zeggen, moslimonvriendelijk? Ongenuanceerd? :-) In het begin van de film verscheen niet voor niets de boodschap dat het niet de bedoeling was om onrespectvol te zijn naar of kritiek te geven op andere religies, maar dat ze vooral in beeld wilden brengen welke slechte daden gepleegd werden bij de terrorist attacks door ontzettend slechte mensen. Ja, daar zijn ze wel goed in geslaagd moet ik zeggen :-).
Ook in Indie heb je gewoon pauze tijdens de film en kan je cola en popcorn kopen als je wil. Grappig: tijdens de film gaat geregeld iemand zijn gsm af, soms middenin een spannende scene, en dan wordtgewoon opgenomen en gebabbeld. 'Hello? *Indisch gebabbel*' OK dan!! :-)

Morgen vertrekken we naar Ranakpur. Daar zou niet zo geweldig veel te zien zijn (een tempel, meer en een bos) maar de rust is welkom en ik heb drie beken bij :-).

Ooohhh wat ik nog niet verteld heb, daarstraks heb ik per ongeluk (een flinke teug) gedronken van een drankje met ijsblokjes... Dat was echt zo van noooooo... *Austin Powers scene met de bulldozer :-)* maar tot nu toe heb ik nog niet echt last, wel wat hoofdpijn. Wie weet morgen? We zie wel, er valt nu toch niets meer aan te doen!

LATER OP DE AVOND
De eigenaar van het internetcafe heeft een tekening van me gemaakt terwijl ik aan het surfen was... Ik zat er langer dan een uur maar mocht geven wat ik wilde 'because you are such a nice girl, you are my friend'. Ik kreeg de tekening mee en Amar had er zijn naam en gsm-nummer bij gezet. Jaja, 'friend' :-).

Shilolly Shilolly

SHILOLLY SHILOLLY
...Is iets wat je hier vaak hoort. In het begin dacht ik dat het een of andere Indische uitdrukking was, maar dan werd duidelijk dat het gewoon Indisch Engels is voor 'slowly slowly' en vaak gebruikt wordt in de zin van 'geleidelijk aan'. OK :-).

WIST JE DAT...
- als je in India op straat aangereden wordt, dat je eigen fout is want je had maar beter moeten uitkijken?
- je hier maar weinig sterren aan de hemel ziet 's avonds (nog minder dan thuis)?
- de swine flu hier nog veel voorkomt? Vorig jaar zijn er blijkbaar veel mensen aan overleden. Nu zou er een remedie zijn en kunnen mensen die erdoor getroffen zijn wel geholpen worden.
- het vele toeteren van de auto's en vrachtwagens hier niet alleen is om voorbij te steken, maar dat Indiers dat ook 'als muziek in de oren' vinden klinken? Ze doen dat dus ook gewoon voor de fun! 'It's like drivers' music'
- veel Indiers tijdens het praten hun hoofd naar links en rechts wiegen, alsof het losstaat, en dat eigenlijk een soort 'ja knikken' is?
- Indiers ontzettend stipt zijn? Als je met iemand hebt afgesproken, staat hij daar stipt op het afgesproken uur. Toen ik afsprak met dr. Shah van BreastCancer India om mij te bellen om 8pm, belde hij ook echt stipt om 8pm.
- vrouwen op het platteland hier tot een jaar borstvoeding geven en vrouwen in de stad slechts een maand? (deze laatsten willen blijkbaar hun borsten mooi houden en stoppen daarom zo snel mogelijk, terwijl op het platteland vrouwen het net praktisch vinden om hun kinderen zo lang mogelijk borstvoeding te geven, ze heben het eten dan altijd bij de hand)
- je in India op hotel niet altijd standaard zeep, toiletpapier en een handdoek krijgt?
- ik nu op het dakterras van het Raj Palace hotel de beste sweet lassi ooit aan het drinken ben? Mmmmhhh, mijn smaakpapillen slaan helemaal op hol!!!

AFPINGELEN
Normaal vind ik het echt niet leuk om te onderhandelen, af te pingelen of iets dergelijks. Ik ga het meestal zoveel mogelijk uit de weg, maar hier moet je wel. En ik moet zeggen, I'm getting the hang of it! :-)

DRIVER RAJ EN ZIJN GEZIN
Namiddag had ik het met driver Raj over zijn gezin. Hij heeft een vrouw, zoon en dochter. Raj werkt nonstop van september tot eind maart (hoogseizoen hier qua toerisme) en is de resterende maanden thuis bij zijn gezin. Net als de meeste Indiers trekt hij in die maanden met zijn gezin naar de bergen, omdat het daar een stuk koeler is (hier kunnen de temperaturen dan immers oplopen tot 49 graden Celsius!). Tijdens het hoogseizoen is hij tussendoor maximum 1-2 dagen thuis, dus veel ziet hij zijn gezin dan niet. Zijn vrouw zou 10 jaar geleden borstkanker gehad hebben, op 25-jarige leeftijd, en onderging toen een borstsparende operatie. Sosm voelt ze nog pijn in haar borst en dan komt de bezorgdheid wel terug naar boven of er terug iets zit zeg maar. Van zijn zoon en dochter had Raj een foto in zijn portefeuille steken, van zijn vrouw niet. Tssss :-).

HINDI EN MOSLIMS
Gisterenavond had ik op het dakterras van het Mahar Haveli hotel in Jaipur een lang gesprek met de charismatische hoteleigenaar Jagdish Singh. Hij vertelde me dat 60 procent van de inwonders van Jaipur moslims zijn en 40 procent Hindi. Met de moslims liep hij niet hoog op. Hij vindt het bijvoorbeeld niet kunnen dat je als man van het gezin je kinderen uit werken stuurt, zoals de moslims hier wel zouden doen. Hindi's zorgen ervoor dat vrouw en kinderen kunnen thuisblijven, terwijl de man des huizes als enige uit werken gaat. De meeste gezinnen hebben dan ook maar 2-3 kinderen, want 'children are expensive' (zoals Raj daarstraks ook al lachend opmerkte). Financieel hebben de meeste Indiers het vaak niet breed, met een inkomen van 5-6000 rupees per maand terwijl het leven hier steeds duurder wordt.

KARMA
Met Prodeep had ik in Delhi een otnzettend interessant gesprek over karma. Blijkbaar maakt het voor de Hindi niet uit of je iets goed doet omdat je dat ook oprecht goed meent of omdat je bang bent om anders een slecht karma te hebben. De intentie is dus niet zozeer van belang, zolang je maar gewoon 'goed' handelt en goede daden verricht. Goed handelen alleen uit angst en doing good things omdat je vanuit je hart de zaken correct wilt aanpakken staan dus voor hen volledig op dezelfde lijn. Daarnaast is het zo dat als je bijvoorbeeld een vrouw op straat helpt (a good thing) om haar daarna te beroven (a bad thing), bij karma dan 'the good thing' en 'the bad thing' naast elkaar staan. You did a good thing, that makes good karma, and you made a bad thing, and that makes bad karma.

HINDI'S ZIJN TOF
Ik vind de mensen hier echt wel heel tof. Zelfs als ze je iets willen verkopen en je zegt duidelijk 'nee', blijven ze (meestal toch :-)) erg respectvol en vriendelijk. Ze stralen vaak een zekere waardigheid uit, misschien omdat ze zodanig naar bepaalde normen en waarden leven van het goede te willen doen. Het is echt wel mooi om te zien en ik heb dan ook enorm veel respect voor deze way of life.

GROEN, GROENER, GROENST!!!
Grappig is dat ik door Indiers vaak wordt aangesproken omwille van mijn groene bril, groene bloemenring en groene roosjsesoorbellen. Ze vinden dat hier helemaal geweldig, zeker omdat het vaak ook goed matcht met de Indische kleding die ik hier draag. Ze hebben al snel gezien dat ik mijn kleuren op elkaar afstem en komen dan zeggen dat ze dat heel mooi vinden en dat ze mijn bril superleuk vinden. Is echt wel tof! Of ze zeggen 'Hello, Miss Green...'.
Ook grappig: mensen vragen me soms of ik vegetarier ben, omdat ik zoveel groen draag... ;-)

AUTORIT
Vandaag (6 maart) was een enorm vermoeiende dag. De autorit van Jaipur naar Udaipur leek wel eindeloos te duren (in werkelijkheid van 9am tot 4.30pm). De auto van Raj heeft ook heel wat meegemaakt sinds we in Delhi vertrokken zijn: de eerste dag viel zijn godenbeeldje plots van het dashboard af. Vannacht heeft blijkbaar ook de achteruitkijkspiegel het begeven. Still feeling safe, nothing to worry about :-).

SMSJES
Dankjewel allemaal voor de leuke smsjes op mijn Indisch gsm-nummer!! Heel fijn!! En natuurlijk ook eeuwige dank aan mama en Ruth om zo goed op de poesjes te letten:::

Morgen Udaipur verkennen, ben erg benieuwd!

Jaipur

Toch wel even wennen: mijn chauffeur en boeren laten... Yep, hij kan er wat van. En ik heb het hier niet over een klein, verlegen, 'oei, dat kon ik even niet meer inhouden' boertje. Nee nee, hij gaat echt wel voor het echte werk: een volle, borrelende, luide boer die moeilijk te negeren valt. En het ergste is... soms ruik ik de nawee van die boer... tot achter in de auto!!! Ok Nathalie, gewoon blijven ademen... maar nee, niet te veel inademen ook niet!!!! :-)

Maar ik mag echt niet klagen over Raj, hij is erg vriendelijk, respectvol en behulpzaam. Stel je voor dat ik 12 dagen zou moeten rondreizen met het zonnestraaltje dat me van de luchthaven was komen afhalen, dat was echt niet tof geweest!

Vandaag heel veel indrukwekkends gezien: Amber Fort, Lake Palace, City Palace en the Palace of Winds (Hawa Mahal). Het was weer zalig lenteweer dus bij City Palace heb ik gewoon een halfuurtje in de schaduw op een bankje gezeten, wat rondgekeken, in mijn reisdagboek geschreven en vooral genoten...

Vanmiddag gelukkig in een supertof hotel ingecheckt, Mahar Haveli, ook met een dakterras, gratis wifi en een supervriendelijke eigenaar. Het is zelfs het eerste bed waarin ik zonder mijn katoenen slaapzak zou durven slapen, wat zeg je me daarvan!!! ;-)

Namiddag zat ik hier op het dakterras, in mijn reisdagboek te schrijven en wat te facebooken, en het was echt puur genieten. Echt lenteweer, een zachte temperatuur, een fijn briesje, vogeltjes die aan het fluiten waren, een lekker kopje massala tea... Oh boy, that sure was India heaven! 

Vanavond gaan eten in het Peacock Rooftop restaurant van het Pearl Palace hotel en daar aan de praat geraakt met Viola, een meisje van Duitsland (Freiburg). Zij was ook alleen rond aan het reizen maar had momenteel serieus last van de turista. Was gezellig en we gaan elkaar verder op de hoogte houden van onze reis. Mijn chauffeur was ziek vanavond, dus ik ben met een tuktuk (soort open busje op een brommer) terug naar het hotel gekomen... Die vlammen door dat verkeer uit, dat hou je niet voor mogelijk.

En nu nog even op het dakterras zitten als afsluiter... Morgen gaat de reis verder naar Udaipur!

De eerste foto's!!!

De meeste foto's staan op mijn Facebookpagina, maar ik wilde de allerleukste toch ook zeker op mijn blog zetten... Enjoy!!! ;-)

Een laatste espresso in KingKongCoffee :-)

TIJDENS DE VLUCHT - Ik verzin het niet :-)

DELHI - India Gate

DELHI - Humayun's Tumb 

DELHI - Qutub Minar

BEZOEK AAN SCHOONFAMILIE VAN DRIVER RAJ

MANDAWA - Hotel en haveli's

JAIPUR - de eerste avond

India is my cup of tea!

Het heeft even geduurd maar hier is mijn eerste verslag vanuit India!! Ik ben wel steeds gemakkelijk op Facebook geraakt maar op mijn blog, da's dus een ander verhaal. So far so good, maar laat me beginnen bij het begin...

DAG VAN VERTREK...
...ben ik nog een koffie en Triple X gaan drinken bij KingKongCoffee, dan naar de luchthaven vertrokken en alles verliep vlotjes. Mijn vlucht naar Doha had wel een half uur vertraging omdat een band verwisseld moest worden, maar heb in Doha toch vlot mijn vlucht naar Delhi gehaald. Tijdens de eerste vlucht zat ik naast een Waalse jongen die in zijn eentje naar Thailand ging... ik kon er niets aan doen maar de vooroordelen doemden meteen in mijn geest op :-). De dag erop kwam ik dan, met weer een uur vertraging, om iets voor negen 's morgens aan in Delhi. Gelukkig ben ik een goede slaper, dus ik heb bijna de hele tijd geslapen tijdens de twee vluchten.

DELHI
Een chauffeur van Namaskar hotel kwam me afhalen aan de luchthaven. Hij was slechtgezind omdat mijn vlucht een uur vertraging had en ik had zoiets van doe eens normaal, dat zal niet de eerste en niet de laatste keer zijn. Hij vroeg erg opdringerig en onvriendelijk naar een fooi, voor hij me aan het hotel wilde afzetten. Ik betaalde echter al extra aan het hotel om afgehaald te worden, hij was zo onvriendelijk en ik had met pas geld te wisselen alleen grote biljetten op zak, dus ik zei dat ik niet middenin die wijk mijn geld ging bovenhalen en dat ik in het hotel wel zou kijken. Ik weet hoe ik daarbij moet kijken om te laten zien dat hij me niet moet tegenspreken :-), wij dus naar het hotel en zoals ik al dacht, daarna droop hij af want het is niet verplicht om fooi te geven. Tsss!!! Dan had je maar vriendelijker moeten zijn, nah.
Eerst was het toch wel effe wennen aan de drukte, het vuil, het onbekende... en heel even, moet ik bekennen, dacht ik 'oh my God, waar ben ik aan begonnen??!!'. Maar iets daarna heb ik met het hotel, dat bekend staat om zijn goede prijzen voor rondreizen, een 12-daagse trip kunnen regelen met chauffeur waarbij ik alles kon zien wat op mijn lijstje stond. De dagen erna reis ik in mijn eentje verder. 's Avonds had ik gelukkig afgesproken met Prodeep Arya in de German Bakery, niet zover van het hotel. Gelukkig, daarmee bedoel ik dat ik wel moest het hotel uitkomen want het was toch wel intimiderend om daar als vrouw alleen rond te lopen... tot ik dat dus gewoon deed en het echt wel goed meeviel. Heb me een Indische SIM-kaart aangeschaft zodat ik meteen al mijn Indische Couch Surfing contacten kon smsen. Ondertussen ben ik heel blij met mijn Indisch nummer, ook om naar hotels te bellen of ze al volzet zijn etc. Erg handig! Wie zin heeft om eens een smsje te sturen, mijn Indisch gsm nummer is 0091-8130861412.
Prodeep zat blijkbaar bij een andere German Bakery, maar is dan naar degene gekomen waar ik zat (zijstraat Main Bazar, nabij Sam's Cafe). Grappig, dat klikte meteen, en we hebben daar uren zitten babbelen terwijl ik maar een uurtje wilde afspreken omdat ik toch wel moe was van de reis. Hij heeft een eigen muziekstudio en zingt voor Bollywoodfilms. Veel films in dat genre worden ook bij hem in de studio opgenomen (op vlak van geluid dan). We hebben het nog gehad over CouchSurfing, psychologie, spiritualism, meditatie, yoga en karma. Dat was echt interessant en het voelde ook alsof we vrienden gingen blijven. Als ik op het einde van mijn trip terug in Delhi ben, gaan we voice overs opnemen bij hem in de studio en we gaan naar een Bollywoodfilm kijken in de cinema. Cool! Met Suryansh Vats ben ik niet meer kunnen gaan shoppen, zoals afgesproken, maar we houden wel regelmatig contact via sms. Vanmorgen kreeg ik bijvoorbeeld een berichtje om me een fijne dag te wensen en dat ik voorzichtig moest zijn. Hoe leuk! Heb soms het gevoel dat ik hier met vrienden aan het smsen ben zoals thuis, grappig.
Verder heb ik al heel wat toffe plaatsen bezocht in Delhi: the India Gate (zalig daar in het gras gezeten, naast mij zaten allemaal schoolkinderen in hun uniformpjes, keischattig), Humayun's Tumb en de Qutub Minar.
Oh, en had ik al verteld dat ik nog net voor mijn vertrek de diagnose buikgriep heb gekregen van mijn huisarts? Kwestie van me voor te bereiden op de turista :-). Ondertussen is het gelukkig over denk ik, maar heb de eerste dagen hier in India maar weinig kunnen eten. Maar al bij al viel het gelukkig beter mee dan verwacht, oef!!

ONDERWEG
Onderweg naar Mandawa was ik mijn chauffeur Raj allerlei vragen aan het stellen over de Indische cultuur, het eten, de families... en toen zijn we zijn schoonbroer en diens gezin gaan bezoeken. Heb daar chapati met dal en rijst voorgeschoteld gekregen, keilekker, en de typische chai natuurlijk (heeeel lekker). Daar is de slaapkamer ook de eetruimte (had ik al op internet gelezen dat het gebruikelijk is, als je bij een Indisch gezin wordt uitgenodigd, dat je op hun bed eet). De schoonbroer en zijn volledig gesluierde vrouw (op het platteland zijn ze veel religieuzer nog, vandaar volgens Raj) hebben twee zoontjes en de jongste was echt zo'n vrolijk, guitig kereltje dat maar bleef op en af springen. Het andere zoontje was heel verlegen. Ik vroeg of ik foto's mocht maken en dat was geen probleem. Ze wilden graag met mij op de foto en de vrouw liet zelfs haar gezicht zien op de foto, het was echt wel een lieve en mooie vrouw maar ze sprak geen Engels. De schoonouders zaten in de keuken, de grootmoeder was net aan de oven (kuil in de grond) nog extra chapati's aan het bakken. Sjiek moment: de schoonvader durfde me niet goed aankijken mmaar toen ik vroeg of ik een foto van hem mocht maken, keek hij met een krachtige blik recht in de lens.

MANDAWA
Wauw, wat een pittoresk stadje. Het is echt wel de moeite om te bezoeken. Hele mooie haveli's, muurschilderingen, en ook leuke achtergrondverhalen die erbij horen. Krishna, mijn 16-jarige 'lokale gids' heeft me tijdens een wandeling doorheen Mandawa allerlei haveli's (mooi versierde koopmanshuizen) laten zien en uitgelegd waar bepaalde dieren voor staan. Zo zijn er drie belangrijke dieren voor Indiers: de olifant (staat voor good luck and prosperity, cf de god Ganesh met zinn twee vrouwen Good Luck en Prosperity), het paard (staat voor power) en de kameel (staat voor love, the heart). Ben vergeten te vragen waarom ze de koe overgeslagen hebben! :-)
Grappig: op straat gebaarde Krishna telkens of ik links of rechts op straat moest lopen, afhankelijk van waar een koe stond, zodat ik die niet zou storen en ik geen schop zou krijgen.
's Avonds was het zalig chillen op het dakterras van het Shekhawati hotel, wat een lekker weer! Ik heb echt het juiste moment uitgekozen om naar hier te komen, het is hier echt lenteweer: lekker warm maar niet te, met een zalig briesje zodat het aangenaam blijft. Zoooo fijn!!!!!

JAIPUR
Jaipur is... zeeeer druk. Ik weet nog niet echt wat ervan te denken. Heb vandaag een ayurvedische massage gekregen in de stijl van 'shirodhara': volledige lichaamsmassage en da worden je gezicht en haren nog 20 minuten overgoten met allerlei olien. Een tengere Indiase vrouw masseerde me alsof ze vijf handen tegelijk had en met een snelheid en hevigheid die ik haar niet gegeven had. Attack!!!! :-) Maar het deed wel goed, vooral dat laatste stuk met die verschillende soorten olie was echt heel fijn en ontspannend.
Vandaag was een beetje een off day, en wat doe je dan als vrouw? Juist ja, shopping therapy!! :-) heb hele toffe dingen gevonden, waaronder een verjaardagscadeau voor mijn moeder (die nu zaterdag verjaart). Ik ga het dus niet verklappen wat ik gekocht heb, surprise!!! De hotelkamer vanavond is echt vuil en vettig, de details ga ik je besparen, maar voor morgenavond heb ik een beter alternatief. Alle leuke hotels waren volzet omdat ze momenteel blijkbaar een film aan het opnemen zijn in Jaipur.
Ik had hier nog met iemand willen afspreken via CouchSurfing, maar die kerel was niet tof en vriendelijk zoals de rest, maar vooral opdringerig. Ik heb hem dan ook laten weten dat ik geen tijd heb om af te spreken. Hij reageerde korzelig, maar dat is nu eens echt niet mijn probleem. Ik beslis nog altijd zelf met wie ik wel of niet afspreek hier en als hij daar niet mee om kan en zelfs opdringerig blijft terwijl ik letterlijk heb gezegd 'you're being too pushy' (kan ik nog duidelijker zijn???), pech voor hem! Ik ben hier om vrienden te maken en toffe mensen te leren kennen, maar daar stopt het dan ook.

BORSTKANKER
Ondertussen heb ik contact gehad met Govind van Sambhali Trust en nu zaterdag ga ik er mijn workshop over borstkanker geven van 12-3pm. Ik had hen van thuis uit al mijn Engelstalige powerpointptresentatie doorgestuurd en ze waren er erg over te spreken. Eerst begin ik met een kennismakingsronde, waarbij ik de vrouwen ook vraag naar hun toekomstdromen, en dan start ik mrt een quiz over mythes en feiten over kanker en specifiek ook borstkanker. Dan leg ik kort uit wat borstkanker is, wat de risicofactoren zijn en hoe je zelf je borsten kan onderzoeken. Daarna vertel ik over het emotionele aspect voor de vrouwen (en mannen) met borstkanker in Belgie, en wil ik de vrouwen betrekken in een soort discussie over hoe zij denken over borstkanker, of ze mensen kennen die dat (gehad) hebben en hoe ze er dan zelf mee zijn omgegaan. Ook leg ik de rol uit van meditatie voor vrouwen mrt borstkanker in Belgie en wil ik wel eens weten hoe zij hierover denken... aansluitend passeert uitleg over ons onderzoek naar mindfulness bij hormoontherapie bij vrouwen met borstkanker de revue. Als afsluiter overloop ik de lijst met celebrities die ooit borstkanker gehad hebben (waaronder uiteraard ook bekende Indische vrouwen) en geef ik nog eens extra aan welke Indische vrouwen zich inzetten voor meer breast cancer awareness. Bring it on, ik ben er klaar voor!!! ;-)
In Mandawa werd ik nog opgebeld door dr. Sumeet Shah van BreastCancerIndia. Grappig: nu donderdag vertrekt hij... op skiverlof in het noorden van India. Hij vond het erg jammer dat we elkaar waarschijnlijk niet gingen ontmoeten. Zij zijn gesitueerd in Mumbai en daar geraakte ik niet tijdens deze trip. De zelfhulpgroepen in Delhi waren niet echt geneigd om af te spreken, ze hebben het blijkbaar erg druk en willen de weinige tijd die ze hebben vooral steken in het verder helpen van de mensen met borstkanker zelf. Heel erg begrijpelijk natuurlijk en uiteraard geen probleem!

ETEN EN DRINKEN
Eens zien,wat heb ik hier al allemaal uitgeprobeerd wat lekker is:
- sweet lassi (soort yoghurt/melkdrankje) - no ice of course :-)
- chai (Indische thee met gember, citroen en melk... klinkt gortig maar is echt heel lekker)
- black tea (volle, romige smaak, net alsof er melk bij zit maar dat is niet zo... voor zover ik weet toch)
- Indische koffie (is koffie met melk en... komijn denk ik?? Zeker omdat ik normaal gezien eigenlijk alleen graag stevige zwarte koffie drink, en deze koffie eigenlijk toch best ok was... ook weer een goed verhaal: waar heb je koffie met melk leren drinken? In India! En geloof het of niet, gewone (zwarte) koffie heb ik leren drinken tijdens mijn jaar in Venezuela! Waar ik ook een cursus Japans heb gevolgd in het Spaans en zo ben ik Spaans beginnen leren... ingewikkeld verhaal maar echt gebeurd)
- chapati met dal en rijst (soort plat gebakken brood met een linzensausje en witte rijst)
- thali (rijst met allerlei verschillende soorten sausjes)
- nan (cheese nan, garlic nan, butter nan) (soort brood)
- tandoori chicken

Niet lekker: salt lassi... bweurk!! Het deed me denken aan die keer dat ik klein was, lekker veel suiker over mijn yoghurt strooide,een grote hap nam en de suiker zout bleek te zijn... ik voel nog altijd de plof in mijn maag als ik daaraan terugdenk :-).

FOTOTOESTEL
Oh ja, dat was ook best grappig. In Mandawa had ik per ongeluk mijn fototoestel op de grond, in het zand, laten vallen (degenen die mij goed kennen weten dat mijn fijne motoriek niet geweldig scherp staat afgesteld, met andere woorden ik kan ontzettend onhandig zijn :-)). Niks aan de hand, tot ik 's avonds, toen ik op het terras in mijn reisdagboek aan het schrijven was en een avondfoto wilde nemen, merkte dat de lens niet meer wilde scherp stellen. Ik hoorde dat de lens blokkeerde vanbinnen en daardoor niet meer naar buiten kwam. De tweede dag in India, komt dat even goed uit! Vreemd genoeg bleef ik er heel rustig onder. Het is wat het is en die dingen kunnen nu eenmaal gebeuren. Misschien kon iemand mijn toestel repareren, in het ergste geval moest ik de dag erop een nieuw (goedkoop) toestel gaan halen maar ik had ten minste die dag supermooie foto's van de haveli's kunnen maken. Ik was best trots dat ik er gewoon het beste van maakte en legde me erbij neer. Iets daarna had ik gedaan met schrijven en dacht ik 'hm, waarschijnlijk zit er een stukje zand ergens tussen, waardoor alles blokkeert' (voor zover reikt mijn technische kennis binnen de fotografie :-))... 'ik ga er eens mee schudden'. Ik effe goed geschud met mijn fototoestel, totdat ik de lens een beetje hoorde heen en weer bewegen... en ja hoor, toestel werkte weer... en nog altijd!!! (Hout vasthouden.... ieww vies bed :-), ben dit in mijn hotelkamer op mijn tablet aan het schrijven om morgen online te zetten in een internet cafe... in gedachten hout vasthouden dan maar...) Solving problems Indian style!!!

WAT BEN IK BLIJ DAT IK DIT IN MIJN RUGZAK GESTOKEN HEB BIJ HET INPAKKEN:
- alcogel (tevoren nooit gebruikt en nu alcogel ik alsof mijn leven ervan afhangt... mijn maag toch alleszins ;-). Thanx Laetitia voor de tip om zeker voor en na het eten nog eens extra te alcogellen)
- katoenen slaapzak om in te slapen, leg ik gewoon over de vieze lakens (must have in India!!!)
- Havaianas (flipflops voor de leken :)) om te douchen en in de hotelkamer rond te lopen (en 's avonds voor als je hotel een dakterras heeft)
- geimpregneerd muskietennet (ik heb nog niet veel muggen gehoord of gezien maar hier zouden toch de modige malariamuggen rondvliegen... en eerlijk toegegeven, ik vind het wel iets hebben, mijn muskietennet ophangen aan de ventilator en eronder lekker gezellig nog wat in mijn reisdagboek schrijven en een muziekje luisteren voor het slapen gaan...) - voor wie zich afvraagt wat geimpregneerd is: het muskietennet is speciaal behandeld met een soort stof waardoor je toch niet gestoken kan worden als je bijvoorbeeld met je arm of been tegen het net aanligt... die stof zou de muggen nog eens extra afweren of zelfs dodelijk zijn voor hen.
- slotjes met code om mijn trekrugzak en dagrugzak af te sluiten... gewoon al voor het extra gevoel van veiligheid.
- de twee reisdagboeken die ik gekregen heb op mijn pre India dinner!!! Het grote boek gebruik ik echt als reisdagboek (en het staat al serieus volgeschreven... in de auto, bij het eten, bij een chai, in de hotelkamer... overal schrijf ik mijn ervaringen op), het andere als een soort travel guide met de leuke en minder leuke plekjes... handig voor achteraf! (Een zelfgefabriceerde Moleskine city / land guide zeg maar ;-).. Thanx Sil, Saar, Leen, Elke en Kristel!!)